را اذكريت دانسته است . برخى از بزرگان به قرينه صحيحهء حسين بن ابى العلاء عبارت « هو حينما يتوضأ اذكر منه حين يشك » را حمل بر حكمت كرده‌اند . صحيحهء حسين بن ابى العلاء را در جلسه گذشته مطرح كرديم ، براى روشن شدن مطلب بايد روايت على بن جعفر را هم بررسى كنيم . اگر روايات خاصه نباشد مقتضاى قاعده ، اشتغال است كه به عمل مشكوك الصحة اكتفاء نكنيم . ج ) فرمايش مرحوم آقاى خويى « رحمه الله » : مرحوم آقاى خويى « رحمه الله » مىفرمايند : اگر بگوييم ذيل اين روايت دلالت مىكند كه وضوء با شك در حاجبيت موجود ، صحيح باشد ، با صدر روايت تناقض پيدا مىكند ، چون در صدر روايت دربارهء سوار ( دستبند ) و دملج ( بازوبند ) حضرت فرموده‌اند : بايد آنها را حركت دهند يا بيرون آورند تا يقين كنند كه آب به زير آن رسيده است ، و مسلّم و قطعى است كه بين سوار و دملج و بين خاتم نه از نظر حكم شرعى و نه از نظر وضعيت خارجى فرقى نيست و هر چند در ذيل روايت از خصوص انگشتر بانوان سؤال نشده است ، ولى روشن است كه در حكم انگشتر در حال وضوء و رسيدن يا نرسيدن آب بين مرد و زن هم فرقى نيست . بنا بر اين ، چون سوار و دملج و خاتم ، حكم واحدى دارند ، از پاسخ سؤال اول ، حكم خاتم نيز روشن مىشود . پس چرا على بن جعفر دوباره سؤال مىكند ؟ جهت سؤال على بن جعفر اين است كه انگشتر تنگ به دو قسم است ، گاهى انگشترى است كه با حركت دادن يقين مىكنيم كه آب به زير آن مىرسد ، در اين صورت حضرت جواب مىدهند كه مكلف مخير است براى وضوء ، انگشتر را بيرون بياورد يا حركت دهد و گاهى انگشترى است كه با حركت دادن هم آب به زير آن نمىرسد ، حضرت مىفرمايد « فليخرجه اذا توضأ » براى وضوء چاره‌اى جز بيرون آوردن نيست .