29 / 8 / 1379 يكشنبه درس شمارهء ( 261 ) كتاب النكاح / سال سوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در اين جلسه ، به اين مسأله پرداخته مىشود كه اگر شك در اين باشد كه عقد در حال احرام واقع شده يا قبل از آن ، آيا مىتوان عقد را صحيح دانست ؟ در اينجا به تفصيل درباره جريان استصحاب بحث خواهيم كرد و خواهيم گفت كه علت حكم مصنف به صحت عقد ، به جهت استصحاب عدم احرام تا زمان عقد مىباشد و اگر زمان احرام معلوم باشد ، با تمسك به ادله برائت ، حكم به صحت عقد مىگردد . و استصحاب عدم عقد در زمان احرام جارى نمىگردد ، در ادامه به بررسى اين مسأله مىپردازيم كه اگر شك در اين است كه عقد در حال حرام است يا پس از آن ، آيا مىتوان حكم به صحت عقد نمود ؟ در اينجا مقتضاى استصحاب بطلان عقد است . ولى ممكن است با تمسك به قاعده فراغ يا اصاله الصحه عمل را تصحيح كرد . در ضمن بحث ، به تفصيل ، درباره عدم جريان استصحاب در معلوم التاريخ بحث خواهيم كرد و نيز حكومت استصحاب به مفاد كان ناقصه را بر استصحاب به مفاد ليس تامه را به اثبات خواهيم رساند . الف ) بررسى مسأله 4 : 1 ) متن مسأله : لو شكّ فى انّ تزويجه هل كان فى الاحرام او قبله بنى على عدم كونه فيه ، بل و كذا لو شكّ فى انّه كان فى حال الاحرام أو بعده - على اشكال - و حينئذ فو اختلف الزوجان فى وقوعه حاله ، او حال الاحلال سابقاً او لا حقاً ، قدّم قول من يدعى الصحة ، من غير فرق بين جهل التاريخين او العلم بتاريخ احدهما .