حكم را به اطلاق آن واگذاشته‌اند ، عمده اين است كه حتى كسانى ، هم چون صاحب رياض كه چنين تأملى دارند ، كلماتشان همه بر ميزان بودن « ايقاب » متفق است . پس تفصيل مرحوم آقاى خويى بلاوجه است . نتيجه اين كه ، ايقاب با حشفه يا با بعض آن نيز موجب حرمت مىگردد . ب ) شمول حرمت ، نسبت به ام الام و إن علت و بنت البنت و إن نزلت : شكى نيست كه عرفاً ، معناى حقيقى « ام » و « بنت » كه در روايت آمده ، فقط مادر و دختر بلاواسطه است . ولى از آنجا كه در باب مصاهرة ، هر حكمى مربوط به مادر يا دختر باشد ، تقريباً بلا استثناء ، شامل مادر مادر و دختر دختر نيز مىگردد ، لذا هرگاه در باب مصاهرة ، اين دو لفظ استعمال شد ، متفاهم عرفى از آن در استعمالات و ترتيب احكام ، همان معناى وسيعش خواهد بود . بلكه مىتوان همان‌گونه كه صاحب حدائق هم قائل شده است ، ادعاى حقيقت شرعيه براى اين معناى وسيع در خصوص اين باب نمود . علاوه بر اين كه ، مسلّم بين فقهاء - غير از كشف اللثام كه در تعميم تأمل كرده ، اين است كه حرمت شامل جده و نوه نيز مىگردد . متن عروة : من غير فرق بين كونهما كبيرين او صغيرين او مختلفين . هرگاه فاعل بزرگسال و مفعول كم سن بود ، بلا اشكال حكم حرمت جارى است ، اما اگر فاعل كبير نبود يا مفعول كبير بود آيا حكم آن نيز حرمت است يا نه ؟ صاحب عروه « قدس سرّه » حكم را در همه يكى مىداند . ج ) بررسى حكم فاعل هرگاه كبير نباشد : 1 ) نقل كلمات قدماء : در تعبيرات هيچ يك از فقهاء تا زمان علامه حلّى « رحمه الله » نديديم كه حرمت اختصاص به « رجل » داشته باشد ، همه موضوع را به لفظ « من » آورده‌اند كه شامل كبير و صغير هر دو مىشود . فقه رضوى - كه به نظر ما از مؤلفات يكى از علما است -