الف ) بررسى حكم ايقاب بعض الحشفه : 1 ) استدلال مرحوم آقاى خويى بر عدم ايجاب حرمت با ادخال بعض الحشفه : ايشان مىفرمايند : در اين مسأله دو روايت معتبر وجود دارد : محمد بن يعقوب عن حماد بن عثمان قال : قلت لأبي عبد الله « عليه السلام » : رجل اتى غلاماً أ تحلّ له اخته ؟ قال : فقال : ان كان ثقب فلا « 1 » محمد بن الحسن الطوسى عن ابراهيم بن عمر « 2 » عن ابى عبد الله « عليه السلام » فى رجل لعب بغلام هل يحلّ له امه ؟ قال : ان كان ثقب فلا « 3 » حرمت در اين دو روايت منوط به صدق عنوان « ثقب » شده ، ثقب به معناى ايجاد فرجه است و بايد تمام آلت يا مقدارى كه قريب به تمام باشد ادخال شود تا اين عنوان تحقق پيدا كند ، نه ادخال حشفه يا جزئى از آن . البته چون از مسلمات فقهى است كه ادخال تمام الحشفه موجب حرمت است ، بايد به آن ملتزم ، شويم اما حكم به حرمت با ادخال بعض الحشفه بسيار مشكل است . بلى اگر دليل اين حكم ، رواياتى باشد كه عنوان ايقاب را ميزان قرار داده ، شامل ادخال بعض الحشفه نيز مىشد ، ولى آن روايات همه مرسل هستند و اعتبارى ندارند . 2 ) مناقشهء استاد - مد ظله - بر استدلال مذكور : * اولًا : بعضى از رواياتى كه مرحوم آقاى خويى آنها را غير معتبر مىدانند ، از مرسلات ابن ابى عمير است كه ما بر خلاف ايشان ، مرسلات وى را معتبر مىدانيم . در آنها ، حرمت منوط به ايقاب شده و بنابر تقريب ايشان ، بايد فرقى بين بعض الحشفه و تمام آلت نگذاشت . * ثانياً : ايجاد فرجه كه معناى ثقب است به معناى فاصله انداختن بين اجزاء متصل

--> ( 1 ) وسائل ابواب ما يحرم بالمصاهرة ، باب 15 ، ح 4 ( 2 ) در بعضى از نسخ ابراهيم بن عثمان نقل شده ، ولى طبق نسخ معتبره ، ابراهيم بن عمر صحيح است . ( 3 ) وسائل ، ابواب ما يحرم بالمصاهرة ، باب 15 ، ح 7