در ناحيهء مردان نمىبينند ، حكم را به زنان نيز تسرى مىدهد و لذا علماء در جانب زن نيز به همين احكام فتوا داده‌اند . خلاصه در ما نحن فيه نيز اگر زن ذات البعل مردى را فريب داد و با او زنا كرد « رغماً لأنفها » بر آن مرد حرام ابدى مىشود ، هر چند وطى مرد وطى به شبهه باشد . لكن اين تقريب صحيح نيست زيرا در مشابه خصوص اين مسأله مىبينيم شارع مقدس بين علم زن و مرد تفصيل داده است . در صحيحهء عبد الرحمن بن الحجاج آورده اگر زن ذات البعل با مردى ازدواج كند كه اطلاعى از شوهردار بودن او ندارد حرام ابدى نمىشود ، هر چند دخول صورت گرفته باشد . قال سالت ابا عبد الله عليه السلام عن رجل تزوج امرأةً ثم استبان له بعد ما دخل بها أنّ له زوجاً غائباً فتركها ثمّ إنّ الزوج قدم فطلّقها أو مات عنها ، أ يتزوجها بعد هذا الذي كان تزوّجها و لم يعلم انّ له زوجاً ؟ قال : ما احب له ان يتزوجها حتى تنكح زوجاً غيره » « 1 » مورد روايت زنى است كه از شوهردار بودن خود اطلاع دارد زيرا در روايت در مورد خصوص مرد گفته شده كه « لا يعلم ان لها زوجاً » و لااقل فرد ظاهر و روشن روايت ، زن عالم است و اين فرد متعارف را نمىتوان خارج نمود . خلاصه از اين روايت استفاده مىشود كه اگر زن ذات البعل زنا كند ، چنانچه عمل واطى ، وطى به شبهه باشد ، موجب حرمت ابدى نمىشود ، پس در زناى به ذات البعل بين زناى مرد و زناى زن فرق است و چون مسائل معتده و ذات البعل نوعاً مشابه يكديگر است عرف نمىتواند از رواياتى كه در مورد زناى مرد مطلع با زن معتده حكم به حرمت ابدى كرده ، الغاء خصوصيت كند و بگويد ، اگر عكس مسأله بود و زن معتده اطلاع داشت ولى مرد مطلع نبود كه زن معتده است و با او زنا كرد . حرمت ابدى مىآورد . نتيجهء بحث آنكه ، اگر عمل وطى از ناحيهء مرد ، وطى به شبهه بود حرمت ابدى نمىآورد . متن عروة : و لا يلحق بذات البعل الامة المستفرشة و لا المحلّلة

--> ( 1 ) وسائل ، ج 20 ، ص . . . ، كتاب النكاح ، باب 16 از ابواب ما يحرم بالمصاهرة ، ح 4