12 / 07 / 1379 سه‌شنبه درس شمارهء ( 236 ) كتاب النكاح / سال سوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس اين جلسه : در اين جلسه ، ابتدا خلاصه‌اى از جمع‌بندى نهايى استاد « مدّ ظلّه » پيرامون روايات مسأله نكاح با زانيه مطرح شده و نتيجه گرفته مىشود كه اگر چه در مقام ثبوت ، هم زانيه‌اى كه توبه نكرده و هم آنكه نمىتوان آن را تحصين كرد . حرام است و لكن از نظر مقام اثبات ، حرمت مخصوص نكاح با زانيه معلنه است . آنگاه به ذكر اشكال و جوابى پيرامون مفاد صحيحه حلبى پرداخته مىشود و گفته مىشود كه مورد خطاب در آن صحيحه در واقع عفائف مىباشند . آنگاه به اين مطلب توجه داده مىشود كه قيد اعلان در حرمت نكاح ، موضوع حكم ظاهرى مسأله است و سپس مسأله لزوم يا عدم لزوم استبراء زانيه مطرح شده و نظر مرحوم آقاى حكيم و جواب از آن و معناى استبراء و در پايان بررسى اقوال فقهاء در مسأله ، مطرح گرديده ، و نهايتاً ، نظر استاد در مورد لزوم عده و استبراء آورده خواهد شد . * * * 1 ) جمع‌بندى نهايى استاد « مدّ ظلّه » پيرامون روايات مسأله نكاح با زانيه و پاسخ به يك اشكال : در جلسه قبل خلاصه مطلب را اين چنين عرض كرديم كه ممكن است از روايات مسأله اين گونه استظهار كنيم كه بين مقام ثبوت و اثبات تفاوت باشد . در مقام ثبوت زانيه‌اى كه توبه نكرده باشد و همچنين زانيه‌اى كه با ازدواج نتوان آن را تحصين كرد و جلوى فحشاى او را گرفت پس هر دو قسم حرام است و آيهء شريفهء قرآن نيز ناظر به همين مقام ثبوت است . اما از نظر مقام اثبات ، تا مادامىكه احراز نشود كه شخص زانيه است ، ازدواج با او جايز است . طريق احراز آن نيز فقط آنجايى است كه يا خود