و مفهوم ، صدر و ذيل آيه شريفه خارج است « 1 » . با اين بيان معلوم مىگردد كه هم اصل استدلال به آيهء شريفه بر حرمت ذاتى وطى در دبر ناتمام است و هم اشكال طبرى بر آن اشكالات ديگر بر تقريب اول ثانياً : دليلى نداريم كه « أَمَرَكُمُ اللَّهُ » اشاره به « فَاعْتَزِلُوا » باشد و معانى ديگرى نيز در تفسير « أَمَرَكُمُ اللَّهُ » محتمل است : اول : ممكن است امر در آيه شريفه ناظر به مواردى باشد كه بخاطر 4 ماه يا رجوع در ايلاء مباشرت ، مأمور به باشد بنابراين « فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ » يعنى پس از پاكى با زنها مباشرت كنيد از آن جهت كه خداوند متعال دستور مباشرت داده است و مادّه امر هر چند ظهور در الزام دارد و ناظر به مواردى است كه مباشرت واجب است ( مانند مباشرت در چهار ماه و فئه در ايلاء ) و در اين موارد خصوص مباشرت در قبل واجب مىباشد و مباشرت در دبر واجب نبوده و كافى نيست ، لكن مفهوم اين آيه ، نفى وجوب از وطى در دبر است نه نفى جواز ، آيه مىفرمايد پس از پاكى بر شما واجب است كه - در موارد خاصى - قبلًا مباشرت كنيد ، مفهوم آن اين است كه در اين موارد مباشرت در دبر واجب نيست ولى ممكن است جايز باشد پس دلالت بر حرمت وطى دبراً نمىكند . دوم : ابن الحنفية مىگويد آيه شريفه ناظر به حكم مطلق نساء است نه خصوص زوجات ، آيه مىفرمايد ، در زمان حيض مباشرت با زنان ذاتاً حرام است مطلقاً - نكاحاً كان أو فجوراً - و پس از پاكى با زنان مباشرت كنيد منتهى از راه حلال كه ازدواج

--> ( 1 ) توضيح بيشتر اين پاسخ در جلسه 128 خواهد آمد .