30 / 6 / 1378 سه شنبه درس شمارهء ( 119 ) كتاب النكاح / سال دوم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسات پيش ، مسألهء 50 دربارهء حكم موارد شبهه نسبت به جواز يا عدم جواز نظر مورد نقد و تحليل قرار گرفت و بيشتر موارد مذكور در اين مسأله بررسى شد ، در اين جلسه توضيحاتى بيشتر پيرامون برخى موارد ياد شده مىآيد و حكم فروعى كه تاكنون متعرض آن نشديم ، نيز مطرح خواهد شد و به ويژه به موارد مستثناى از حكم جواز نظر در آيهء شريفهء « غضّ » خواهيم پرداخت . سپس بحث در بارهء مسألهء 51 را آغاز خواهيم كرد . * * * الف ) دنبالهء استدلال به آيات در جواز يا عدم جواز نظر در آغاز بحث دو نكته را متعرض مىشويم و سپس بعضى از فروع مسألهء 50 را مطرح مىكنيم : نكته اول : توضيحى در بارهء نحوهء استناد حكم « ربيبه » از آيهء شريفه ما قبلًا گفتيم كه در بارهء حرمت نظر به ربائب در آيهء شريفه چيزى ذكر نشده ، ولى ربيبه ( و همينطور اولاد رضاعى ) تنزيلًا داخل تعبير « أَبْنائِهِنَّ » در آيه مىشود . برخى آقايانِ در بحث ، مىگفتند كه ما ممكن است حكم ربائب را از تعبير « أَبْناءِ بُعُولَتِهِنَّ » استفاده كنيم . بدين تقريب كه چون در آيهء شريفه اولاد شوهر استثنا شده و ارائهء زينت به آنها تجويز گرديده ، بگوئيم كه اولاد زن هم همين حكم را دارد و در واقع در آيهء شريفه براى بيان حكم « ربائب » به « أَبْناءِ بُعُولَتِهِنَّ » اكتفا شده است .