جايز است . البته در غير اين دو حالت ، بين جواز كشف و جواز نظر ملازمهء اقتضائى هست . بنابراين ، هر چند از صحيحهء عبد الرحمن بن حجاج استفاده مىشود كه بر دخترى كه به سن بلوغ نرسيده ، واجب نيست موى خود را بپوشاند ، ولى چون اين جواز به جهت اين است كه از قبيل صورت اول است و نابالغ اصلًا تكليف ندارد ، ملازم با جواز نظر نيست . 4 ) نظر استاد مد ظلّه ما در ادلهء مرحوم آقاى خوئى ( ره ) خدشه كرديم ، ولى در عين حال اصل مدعاى ايشان صحيح است و مىتوانيم به تقريبى ديگر ، از صحيحهء عبد الرحمن بن حجاج ، جواز نظر را استفاده كنيم . اگر گفتند « الجارية لا تغطى رأسها من الاجانب حتى تحيض » و وظيفهء ديگران را بيان نكردند ، عرف مىفهمد كه ديگران نيز مىتوانند به او نگاه كنند ، و اين مطلب از مداليل لفظى نيست بلكه از اطلاق مقامى استفاده مىشود ، چون موقعى كه مىگويند بر دختر بچه لازم نيست موى خود را از نامحرم بپوشاند ، اگر نگاه نامحرم حرام باشد بايد تذكر بدهند كه البته نامحرم موظف است كه نگاه نكند ، زيرا اين موضوع براى نوع مردم مورد غفلت قرار مىگيرد و نياز به تذكر دارد ، پس ، از تذكر ندادن و اطلاق مقامى استفاده مىشود كه ديگران نيز مىتوانند نگاه كنند . د ) فرع چهارم : پوشاندن بدن مرد از نگاه صبيّهء مميّز : اگر قائل شويم كه پوشاندن بدن از نامحرم بر مردان لازم نيست ، نسبت به صبيّه نيز حكم مسأله روشن است . ولى اگر قائل شويم كه سيرهء متشرعه جارى شده كه متدينات ، به استثناى مقدارى كه متعارفاً باز است ، به بدن نامحرم نگاه نمىكرده‌اند و متدينين نيز در معرض ديد بانوان نامحرم ، برهنه نمىشدند ، مىگوييم پوشش از