خودش هم نشناسد ، مىتواند به صورت او نگاه كند . 4 ) آيا روايت ناظر به مقام تحمل شهادت است يا اداى شهادت ؟ عبارت « لا بأس بالشهادة على اقرار المرأه و ليست بمسفرة » را دو گونه مىتوان معنا كرد : اول اينكه : مراد تحمل شهادت باشد ، يعنى كسى براى استماع اقرار زن كه صورتش باز نيست ولى شناخته شده است ، حاضر مىشود ، چنين تحمل شهادتى بلا مانع است . ولى اشكال اين معنا اين است كه بر خلاف ظاهر استعمالات است ، چون معمولًا اداى شهادت و كلمهء شَهَدَ بدون « على » استعمال مىشود مثل : شهد المجلس ، شهده ، و در مورد بحث ، شهد اقرار المرأه ، استعمال مىشود ، ولى با « على » معمولًا در مقام اداء شهادت استعمال مىشود . براى اينكه مطابق ظاهر لفظ معنا شود ، بايد اينطور معنا كرد كه مرد مىگويد من اقرارى كه قبلًا از زن شنيده‌ام و هنگام اقرار او شاهد بودم ، گواهى مىدهم ، پس ، مقام تحمل شهادت نيست بلكه اداى شهادت است منتها اداى شهادت نسبت به اقرار كه قبلًا رخ داده و محكمه نيز به آن ترتيب اثر مىدهد . احتمال دوّم : به اقرار زن شهادت مىدهد منتها زن هنگام اقرار صورتش پوشيده نبوده و الآن در هنگام اداى شهادت ، صورتش پوشيده است . روايت مىگويد : شاهد مىتواند چنين شهادتى بدهد هر چند زن در محكمه حضور نداشته باشد ولى هنگام اقرار ، مسفره نبوده است . احتمال اول هر چند بر خلاف ظاهر بود ، اما مطابق روايت محمد بن حسن الصفار است كه دربارهء تحمل شهادت مىباشد ، كه اين را در جلسات آينده بحث خواهيم كرد . « * و السلام * »