اشكال دوم : اين است كه فرد ظاهر تمام اين روايات كه نمىتوان آن را از تحت مدلول روايات بيرون كرد ، نگاه به صورت و سر مردهاى نامحرم است كه در حال عادى ظاهر است . ما قبلًا گفتيم كه نگاه به اعضاى ظاهره مرد به جهت سيره قطعى جايز است و حرام نيست ، پس اين روايات دلالت بر حرمت نخواهد داشت . 5 ) خلاصه بحث رواياتى كه در اين بحث به آن تمسك شده ، قابل استناد نيست و دليل بر تسويه بين مرد بينا و نابينا در حرمت نظر زن به آنها اجماع است . ج ) حكم صداى اجنبيه ( مسأله 39 ) : 1 ) متن مسأله « لا بأس بسماع صوت الاجنبية ما لم يكن تلذذ و لا ريبة ، من غير فرق بين الاعمى و البصير و ان كان الاحوط الترك فى غير مقام الضرورة ، و يحرم عليها اسماع الصوت الّذى فيه تهييج للسامع بتحسينه و ترقيقه ، قال تعالى : فلا تخضعن بالقول فيطمع الّذى فى قلبه مرض » . 2 ) توضيح مسأله مرحوم مصنف ( ره ) پس از بحث نظر ، بحث سماع صوت اجنبية يا اسماع اجنبية صوت خودش را به اجنبى مطرح مىكند ، ايشان مىفرمايد اگر تلذذ و ريبه‌اى در كار نباشد ، سماع يا اسماع اشكالى ندارد و فرقى بين اعمى و بصير نيست ، چه شنونده اعمى باشد يا بصير ، و بلكه شايد كلام مصنف ، زن اجنبيه را هم شامل شود كه فرقى نيست كه اعمى باشد يا بصير ، البته احتياط استحبابى در ترك سماع و اسماع در غير حال ضرورت است . اين حكم در جائى بود كه تلذذ و ريبه‌اى نباشد ، ولى اگر زن بخواهد با غنج و دلال صحبت كند و با تلطيف كردن و نازك نمودن صداى خود طرف را تحريك