21 / 2 / 1378 سه‌شنبه درس شمارهء ( 102 ) كتاب النكاح / سال اول بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس قبل و اين جلسه : در جلسات گذشته ، دربارهء حكم نگاه مملوك به مالكهء خود و نيز نگاه خصى به اجنبيه بحث كرديم و نتيجه گرفتيم كه مملوك مىتواند به موى مالكهء خود نگاه كند ولى به ساير اعضاى بدن نمىتواند نگاه كند ، البته نگاه به ساق او نيز مكروه است ، از مسألهء نگاه خصى به مملوكه كه مورد ابتلا نيست ، عبور كرديم ، ولى در مسأله نگاه خصى به اجنبيه بحث كرده و آن را ممنوع شمرديم . و در اين جلسه ، استدلال به آيهء شريفه « أُولِي الْإِرْبَةِ » و استدلال مرحوم آقاى خوئى ( ره ) و روايات در تفسير آيهء فوق را پيرامون بحث نگاه خصى به اجنبيه نقد و بررسى خواهيم كرد . * * * الف ) حكم نگاه خصىّ به اجنبيّه : 1 ) متن عروة : « لا يجوز للمملوك النظر الى مالكته و لا للخصى النظر الى مالكته او غيرها كما لا يجوز للعنّين و المجبوب بلا اشكال بل و لا لكبيرة السن الذي هو شبه القواعد من النساء على الاحوط » . مختار ما جواز نظر مملوك به مالكهء خود بود ، البته نه مثل نگاه به محارم ، بلكه آنچه از روايات استفاده شد ، جواز نظر به مو و ساق او است ، گرچه نگاه به ساق هم خلاف احتياط است و مقتضاى جمع بين روايات متعارض ، حمل جواز بر كراهت است ، ولى قدر مسلم از روايات جواز نظر به مو است .