تعابيرى چون « لا تنظر الى من قال ، انظروا الى ما قال » ، « رجل . . . نظر فى حالنا و حرامنا » ، « فيه نظر » ( أى فيه تأمل ) ، نظر به معناى تأمل كردن و مطالعه كردن در يك امر غير محسوس ( به حواس پنج‌گانه ) به كار رفته است . معناى دوم : خَلقها ( به فتح خاء ) به معناى خلقت زن ، و نظر به خلق زن يعنى نگاه به اندام زن مىباشد ، كه البته چنانچه پيشتر اشاره كرديم ، اين نگاه در اعضايى كه در حالات عادى پوشيده نيست همچون صورت و مو و گردن و . . . بدون پوشش ، و در اعضايى كه در حال عادى مستور است ، با پوشش و از روى لباس خواهد بود . بنابراين از روايت درباره نگاه به پشت زن چيزى نمىتوان استفاده كرد . ان قلت : با حذف اين روايت از روايات محل بحث ، تغييرى در نتيجه بحث حاصل نمىشود ، چون نگاه به مو كه از ساير روايات جواز آن استفاده مىشود ، نگاه به پشت مو را مستقيماً و نگاه به پشت گردن را بالملازمه العرفيه جايز مىدانند ، نگاه به ساير اعضاى پشت بدن هم از روى لباس در حال عادى جايز است ، پس از نسخه « خلفها » امر تازه‌اى تجويز نمىشود ، پس بحث از نسخه صحيح در اينجا ثمرى ندارد . قلت : از نسخه « خلفها » استفاده مىشود كه نگاه همراه با دقت و تأمل به پشت زن هر چند به اثاره شهوت بيانجامد در هنگام قصد ازدواج جايز است ، و اين نوع نگاه در حالت عادى جايز نيست . چنانچه در بحثهاى آينده خواهيم گفت ، علاوه بر اين كه از كلام قدماء استفاده مىشود كه در حال عادى به پشت زن - و لو از روى لباس - نمىتوان نگاه كرد ، و اين امر در حال ازدواج جايز خواهد بود ، اگر نسخه « خلفها » ثابت گردد .