من از وصف اين كتاب قيّم قاصر هستم . شأن « الغدير » بالاتر از اين است كه بشود ، آن را توصيف نمود ، تنها عملى كه از دست بنده مىآيد اين است كه از خدا مىخواهم عمر مؤلف را طول دهد و عاقبت ايشان را ختم به خير كند با خلوص نيت از خدا مىخواهم كه بقيه عمر مرا به عمر شريف مؤلف اضافه كند . ايشان در وصف علّامه مىنويسند : از خصوصيات علّامه محبت و ارادت كامل به محمّد آل محمّد عليهم السّلام مىباشد ، كه زبانزده همه است مىتوان گفت الغدير اثرى از آثار آن محبت‌ها مىباشد به خاطر همين علاقه به اهلبيت است كه ايشان علاقهء خاصّى به شنيدن مصائب امام حسين عليه السّلام و اصحابش دارند . بر مصائب امام حسين عليه السّلام با صداى بلند گريه مىكند . خطباء و حاضرين مشاهده مىكنند ، كه حين ذكر مصيبت حال ايشان متغيّر مىشود و از گريهء ايشان همه متأثر مىشوند ، و به گريه ايشان گريه مىكند . به حقيقت مىتوان گفت ، مجلسى كه ايشان در آن مجلس حاضر است و ذكر مصيب آل محمّد عليهم السّلام مىشود ، گويا يكى از آل محمّد عليهم السّلام در آن مجلس حاضر مىباشد . اين حالت در ايشان بر اوج خود مىرسد ، زمانى كه خطيب ، مصيبت حضرت صديقه كبرى فاطمه زهرا عليها السّلام را بيان مىكند در اين زمان صورت ايشان سرخ مىشود و گريه مىكند ، همانند كسى كه به ناموس او اهانت شده باشد . . . » « 1 »

--> ( 1 ) - ربع قرن مع العلامة 273 به نقل از روزنامهء رسالت