به قدر حاجت و نياز توشه مىگيرند و اين را از ائمه خود به ارث برده‌اند ، فرزند علّامهء امينى قدسّ سرّه حاج آقا رضا امينى در مورد زهد پدرش مىگويد : او در تمام مراحل زندگى ملازم زهد و تقوى بود و انسانى بود كريم النفس و طمعى در مال كسى نداشت و متوكل بر خدا بود و به آنچه خدا روزيش مىفرمود شاكر بود از دنيا و زخارف آن اعراض كرده بود و اميدوار بود به درجات عالى آخرت و متوجه اين آيهء شريفه بود : « تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ » . « 1 » و به اين مسلك خانواده و شاگردان خودش را فرا مىخواند . ايشان حتى در نجف خانه‌اى براى سكونت نداشت با اينكه مدت چهل سال در نجف اقامت داشت و كتابهاى متعددى تأليف نموده بود ، و مىتوانست مرفه‌ترين زندگى را داشته باشد . خانه‌اى هم كه در آخر عمرش خريده بود . مشترك بين ايشان و كتابخانه‌اش بود . « 2 » پس اوست عالم و فقيه واقعى و او بود فقيه اهلبيت عليهم السّلام او بود مصداق حديث امام باقر كه به ابان ابن تغلب فرمودند : انّ الفقيه حق الفقيه الزاهد فى الدنيا و الراغب فى الاخرة ، المتمسك بسنه النبى صلّى اللّه عليه و آله . « 3 » يعنى فقيه و عالم واقعى كسى هست كه زاهد در دنيا و طالب آخرت ، و پيرو سنت رسول اللّه باشد .

--> ( 1 ) - قصص 83 ( 2 ) - مقدمهء الغدير چاپ چهارم ( 3 ) - اصول كافى ج 1 ص 70