يكى ، اعتقاد باينكه اهل بيت به چيزى متصفند كه خداوند براى آنان قرار نداده است . مانند اعتقاد باينكه ؛ خداوند ، امر عالم را بايشان واگذار كرده و خود ، كنار رفته است . و يا اعتقاد بالوهيّت ايشان . ديگر ، اعتقاد باينكه ، صفات ايشان ، مقيّد بقيود امكان نيست . پناه ميبريم به خدا ، از اينكه در زمرهء جاهلان باشيم . تعالى اللّه عما يقول الظالمون علوا كبيرا . اين محبت ما است ، كه موبمو مطابق با سنّت رسول اللّه ( ص ) است . و با عقل و منطق صحيح ، و علميكه دور از آلايش اوهام است ، موافق مىباشد . تازه اگر در اين عقايدمان ، كوتاه نيامده باشيم ، هيچگونه غلّو و افراطى در آن نيست . و اما حسين ما و عزادارى و كربلايش ! يكى از موضوعات مسلّم ، در نزد امّت اسلام - از نظر نبوّت خاتمه و شئون مخصوص آن - اعتقاد باينستكه نبىّ اقدس ( ص ) بتمامى ملاحم و فتن و حوادث ناگواريكه پس از او براى عترتش پيش ميآمد ، آگاه بود . و همهء مصائب هول‌انگيز و ناسازگاريهاى روزگار و پيشامدهاى ناگوار و مصيبتهاى غم‌انگيز ، و كشته شدن با زشت‌ترين وضع ، و اسير گشتن و ساير عذابها و عقوبتها - كم يا زياد - كه بر سر دودمانش ميآمد ، پيش‌بينى مىكرد . و اين آگاهى و اطّلاع ، از شئون ولايت كبراى مطلقهء او است كه شامل تمام خلايق مىشود . همچنانكه عمل نكردنش بمقتضاى اين علم ، نيز ، از شئون همان ولايت است . ( آرى ) از شئون ولايت مطلقه است كه آنحضرت ، چنين مصائبى را تحمّل نموده و ناديده بگيرد . بحدّيكه گويا اصلا واقع نخواهد شد .