اين روايت را « ابو عبد اللّه ، حسين بن يحيى قطان بغدادى » - كه در سال 334 قمرى وفات يافته - در جزوه‌ايكه به حمد اللّه نزد ما موجود است ، از استادش « حسن بن عرفة بغدادى » كه مردى صدوق و مورد وثوق است ، روايت كرده ، و رجال سند آن ، همه موثق‌اند . و « ابو محمد ، عبد الرحمن بن ابو شريح » ( كه در سال 392 قمرى وفات يافته ) اين حديث را در كتابش « الاحاديث المائة » - كه به حمد اللّه نزد ما موجود است - از استاد موّثق خود ، ابو على اسماعيل ورّاق بغدادى ( متوفى 323 ) ، روايت كرده است . و « ابو الحسن ، على بن غنايم خرقى مالكى » نيز آن را در جزء اول از كتاب « فوائدش - كه به حمد اللّه نزد ما موجود است - روايت كرده . و جمعى از مؤلفين نامى ، در تأليفات خود ، آن را روايت كرده ، و به آن تكيه نموده و استدلال كرده‌اند . 12 - صلوات بر محمد ( ص ) مطلقا مشروط است باينكه توأم با صلوات بر آل او بوده باشد ، و نبايستى ، در هيچ حالى از احوال ، بين او و آلش ، در صلوات ، جدائى افتد . چه در تشهد نمازهاى واجب ، و چه در موارد ديگرى كه صلوات ، در آن ، مستحب است . و در كتب صحاح ، و مسانيد و سنن ، از طريق « كعب بن عجره » و ديگران ، « 1 » بطريق صحيح ، وارد شده كه رسولخدا ( ص ) ، چگونگى صلوات بر او را ، بصحابهء اولين ، ياد ميداد . و در همهء اين احاديث ، آمده كه آن جناب ، ذكر آل را با ذكر خودش در صلوات ، توأم كرد . و كمتر حكمى از احكام اسلام هست كه دربارهء آن ، بمانند اين حكم - كيفيت صلوات بر محمد و آل او عليهم السلام - حديث ، وارد شده باشد . برخى از دانشمندان روايات راجع بصلوات ، و آنچه دربارهء الفاظ آن و كيفيت آن ، وارد شده ، جمع‌آورى نموده‌اند ، و آن ، بيش از پنجاه لفظ است . و در چهل و شش حديث آن ، صلوات بر آل - در همهء فصولش - توأم با صلوات بر محمد ( ص ) ، ذكر شده است .

--> ( 1 ) - امثال : امير المؤمنين ، ابو مسعود انصارى ، عبد اللّه بن مسعود ، ابو سعيد خدرى ، ابو هريره ، طلحة بن عبيد اللّه ، زيد بن خارجه ، عبد اللّه بن عباس ، جابر بن عبد اللّه ، زيد بن ثابت ، ابو حميد ساعدى و عبد اللّه بن عمرو