پس ، معلوم شد ، كه به حكم قرآن و حديث و عقل و منطق و اعتبار ، محبت اهل - بيت طاهرين ، در رديف محبت رسولخدا ( ص ) و در رتبهء بعدى آنست . و محبت و ولاى ايشان ، از محبت و ولاى رسولخدا ( ص ) جدا نيست ، همانطوريكه محبت و ولاى رسولخدا ( ص ) ، از محبت و ولاى پروردگار ، قابل انفكاك نميباشد . روايات در اين معنى ، بسيار زياد ، بلكه بحّد تواتر است . اينك ، چند نمونه از اين گونه احاديث نبوى ، از نظر شما ميگذرد : 1 - هركه ، من مولاى اويم ، على مولاى او است . « من كنت مولاه فعليّ مولاه » ( به صد طريق ، بلكه بيشتر ) 2 - على از من و من از علىام ، و او بعد از من ، ولىّ هر مؤمنى است . « علىّ منّى و أنا منه ، و هو ولىّ كلّ مؤمن بعدى » ( از عمران بن حصين ) 3 - هركس كه ، خدا و من ، مولاى او هستيم ، اين على ، مولاى او است . « من كان اللّه و أنا مولاه فهذا عليّ مولاه » 4 - هركه من ، مولاى او هستم ، على ، ولى او است . « من كنت مولاه فعلىّ وليّه » ( از سعد بن ابى وقاص ) 5 - هر كه مرا ، و اين دو - حسن و حسين ( ع ) - و پدر و مادر اين دو را ، دوست بدارد ، در روز قيامت ، در درجهء من ، با من خواهد بود . « من أحبّني و أحبّ هذين و أباهما و امهما كان معي في درجتي يوم القيامة » ( از على عليه السلام ، و ابو هريره ) 6 - شفاعتم مخصوص امت منست ، و امت من ، آنكسانى هستند كه اهل بيت مرا دوست بدارند ، و ايشان شيعيان منند . « شفاعتى لامتي من أحبّ أهل بيتى و هم شيعتى » ( از : على عليه السلام ) 7 - اهل بيت من و كسانى كه آنها را دوست ميدارند ( امت من ) ، باهم وارد