و ثانيا : ثابت مىكند كه پاره‌اى اتهامات به شيعه - كه سبب فاصله گرفتن مسلمانان ديگر از شيعه شده است - از اين قبيل كه شيعه غيرمسلمان را بر مسلمان غيرشيعه ترجيح مىدهد ، و از شكست مسلمانان غيرشيعه خوشحال مىشود ، و از قبيل اينكه شيعه بجاى حج به زيارت ائمّه عليهم السّلام مىرود ، در نماز چنين مىكند ، و در ازدواج موقّت چنان ، به كلّى بىاساس و دروغ است . ثالثا : شخص امير المؤمنين على عليه السّلام را كه مظلومترين و مجهول‌القدرترين شخصيّت بزرگ اسلامى است و مىتواند مقتداى عموم مسلمين واقع شود و همچنين ذريّهء اطهارش را به جهان معرّفى مىكند . از جمله دلايل ما براى اثبات نقش مثبت الغدير علامه امينى رحمه اللّه در ايجاد وحدت بين مسلمين اين است كه : اولا : هركس كه الغدير را بخواند درمىيابد كه مؤلّف كتاب از حسن نيت كاملى برخوردار است و منظور وى از تدوين اين كتاب تنها اظهار حقايق اسلام مىباشد . ثانيا : مطالب الغدير چيزى نيست كه نظرات شخصى مرحوم امينى باشد و كثرت منابعى كه در الغدير بدانها اشاره شده است شاهد اين مدّعاست . تقريبا مىتوان گفت جمله‌اى بدون دليل و بدون مأخذ در الغدير نوشته نشده است . لذا اگر كسى بخواهد ادّعا كند كه كتاب داراى تأثير تفرقهء كلمه مىباشد ، بايد بپذيرد تمامى كتابهايى كه الغدير به آنها ارجاع شده است ريشه‌هاى اصلى اين تأثير است و ما مىدانيم كه مآخذ الغدير عبارت است از امهات كتب اسلامى غيرشيعى از جمله صحاح ستّه . ثالثا : پس از انتشار الغدير ، مقالات متعددى در مجلات فرهنگى مصر و سوريه و عراق و . . . در تجليل از اين كتاب درج گرديد « 1 » و سيل نامه‌هاى تقدير از سراسر ممالك اسلامى جارى شد . اكثر نويسندگان اين نامه‌ها از علماى بزرگ اهل سنت هستند . از

--> ( 1 ) . مراجعه بفرماييد به مقدّمهء جلد هشتم الغدير .