قصيده‌اى ديگر در مدح امير مؤمنان عليه السّلام دارد كه پنجاه و شش بيت است و ابياتى از آن نقل مىشود : - اى پيشوايى كه در اخلاق نيكو و در خلقت بر ديگر مخلوقات برترى دارى . - تو همهء دانشها را به چنگ آوردى ، تا آنجا كه همهء انواع آنها از تو ريشه مىگيرد . - گفتار تو چنان است كه غلوكننده در محبت تو ، خود را در اينكه ترا خدا بنامد ، معذور ديده است . - تو هم‌پيمان هدايت ، رزم‌آور بىهمال ، سرچشمهء خير و محبوب همگانى . - تو از اوان كودكى ، آنگاه كه همه مشرك بودند ، همراه پيامبر ، خدا را عبادت كرده‌اى . - در جنگ بدر ، جان خود را در راه خدا در طبق اخلاص نهادى ، و نه يك بار كه بارها درخشيدى . - در روز غدير ، همگان فقط با تو بيعت كردند و به جز تو كسى اين شايستگى را نيافت . - آيهء قرآن رسيد كه امروز دينتان را كامل گردانيدم ، و با اين آيه ، حق ثابت گرديد . - فرخنده باد امامتى كه به وجود امامى كه براستى مورد تأييد خداست ، آراسته آمد . - كسى كه آيهء قرآن دربارهء او نازل شد ، و اجماع همهء مسلمانان به ولايتش حاصل گشت ، و بىشائبه همگان او را پذيرفتند . - كسى كه جان پيامبر بود و داماد و عموزاده و برادر آن حضرت . باز قصيده‌اى دارد كه امير مؤمنان عليه السّلام را در آن مدح كرده است . اين قصيده بر شصت بيت بالغ مىشود كه ابياتى از آن بدين قرار است : - هرگاه بر چشم عاشقان خواب مستولى شود ، باز طواف آستان ترا آرزو خواهند كرد . - سيماى ماه تو ، در شب گيسوى سياهت همواره مىدرخشد ، نه چون ماهى كه سياهى و نقص چهرهء آن را تيره كند . - تو سلطان جمال و زيبايى هستى كه فرّ و شكوه ، وزير تو و لشكر توانايى و جلال ،