اما در ميان كسانى كه از او روايت مىكنند ، مىتوان از سيد امير محمّد حسين ، پسر امير محمّد صالح خاتون‌آبادى ( م 1151 ) و شيخ باقر ، پسر مولا محمّد حسين مكى ياد كرد ، چنان كه در الاجازة الكبيرهء سيد جزايرى آمده است . ولادت و پرورش او سيد على خان مدنى در شب پانزدهم جمادى الاولى سال 1052 در مدينهء منوّره متولد و سپس مشغول كسب دانش شد ، تا اينكه در سال 1068 به حيدرآباد هند مهاجرت كرد ، و در آنجا به سال 1081 تأليف سلافة العصر را شروع كرد . او بنا به نوشتهء معاصرش در نسمة السحر ، 48 سال در هندوستان اقامت داشته است . وى در اين مدت ، تحت سرپرستى پدر بزرگوارش بود ، تا سال 1086 كه پدرش وفات يافت « 1 » ، آنگاه به برهان‌پور ، در نزد سلطان اورنگ زيب منتقل شد ، و سلطان او را رئيس 1300 نظامى كرد و لقب « خان » به او داد . هنگامى كه سلطان به شهر احمدنگر رفت ، او را فرمانرواى اورنگ‌آباد كرد و پس از مدتى اقامت در آنجا ، او را والى لاهور و توابع آن كرد و سرانجام ، سالها سرپرست ديوان برهان‌پور بود . وى به سال 1114 در ارتش هند بود و پس از آن ، از مقام خود استعفا كرد و به حج و زيارت حضرت رضا عليه السّلام مشرّف شد ، آنگاه به سال 1117 در روزگار سلطان حسين وارد اصفهان شد و سالها در آنجا اقامت كرد ، سپس به شيراز برگشت و در آنجا رحل اقامت افكند . در شيراز به كار زعامت و تدريس و افادهء علمى اشتغال داشت و سرانجام ، در ذيقعدهء سال 1120 در آنجا وفات كرد و در حرم شاه‌چراغ ، احمد بن امام موسى بن جعفر عليه السّلام در كنار جدش غياث الدين منصور ، بانى مدرسه منصوريه ، به خاك سپرده شد . صاحب رياض العلماء وفات او را به سال 1118 نوشته ، ليكن در سفينة البحار سال 1119 و در تاريخ آداب اللغة العربية 1104 آمده است . البته ، تاريخى كه استادان ما پذيرفته‌اند ، سال 1120 مىباشد ، چرا كه سيد على خان ، خودش تاريخ آمدن به اصفهان

--> ( 1 ) . شيخ نورى در مستدرك الوسائل ، 1066 نوشته است كه ظاهرا تصحيفى در آن صورت گرفته است .