- باد صبا دامن گشود و عطر پراكند و خروس ناليدن گرفت ، پس بيدار و به هوش باش و آنچه را كه ترا تبه كند ، از خويشتن دور كن . « 1 » آنگاه شيخ بهائى با قصيدهء كافيه خود ، به معارضه اين شعر برخاسته و گفته است : - اى يار ، من خون خود را فداى تو مىكنم ، برخيز و از آن پيمانه‌هاى خوشگوار بياور . - پيمانه‌اى كه نور باده‌اش ، هرگاه كه در ظلمت گمراهى بيفتى ، ترا راهنمايى مىكند . - اى هم‌نواى دل من ، با آن پيمانهء عشق ، دل گرفتار خود را درمان كن تا بهبودت بخشد . - آن پيمانه عشق ، آتش موسى است ؛ از صفا و نور آن برخوردار شو . - اى دوست ، ترا اين باده و پيمانه بس ؛ در آشاميدن آن پاى بدار ، ترا از دشمنان بسنده است . « 2 » اين دانشمند ، علاوه بر دانش بسيار و فضيلت استوارى كه دارد ، دو فرزند برجسته از خود به يادگار گذاشت ، به نامهاى : شيخ الطايفه ، بهاء الملة و الدين كه بزرگ‌ترين فرزندان او بوده و در سال 953 متولد شده است و ذكر او خواهد آمد ، و نيز شيخ ابو تراب عبد الصمد پسر حسين كه بنا بر آنچه در رياض العلماء به نقل از پدرش آمده ، در شب يكشنبه يك ساعت مانده به پايان شب سوم صفر سال 966 به دنيا آمده است . همچنين پدر اين دو بزرگوار ضمن اجازه‌اى كه براى آنها صادر كرده ، تصريح نموده است كه شيخ بهائى بزرگ‌ترين فرزند اوست . شيخ عبد الصمد حاشيه‌اى دارد بر اربعين برادرش شيخ بهايى و نيز رسالهء فوائدى كه بر الفرائض النصيرية نوشته است ، و شيخ بهائى الفوائد الصمدية را به نام او نوشته است . اين دانشمند با اجازه‌اى كه از پدر مقدس خود شيخ حسين دارد ، روايت مىكند ، و از خود او علّامه سيد حسين پسر حيدر پسر قمر كركى ( م 1020 ) روايت مىكند . شرح حال او را مؤلفان امل الآمل و رياض العلماء و ديگران آورده‌اند ، و دانش بيكرانش را دو پسر دانشمندش ميراث برده‌اند كه عبارتند از :

--> ( 1 ) . الكشكول 65 . ( 2 ) . خلاصة الاثر : 3 / 449 ؛ ريحانة الالباء خفاجى ؛ كشكول بهائى 65 .