ابو محمد عبد اللّه بن جعفر حسينى ، از مؤلف كتاب ، خوارزمى . و نيز علامهء حلى از طريق ديگر ، از برهان الدين ابو المكارم ناصر بن ابى المكارم ، از ابو المؤيد خوارزمى ، مؤلف كتاب روايت دارد . مناقب خوارزمى را ، ذهبى ضمن شرح حال محمد بن احمد بن على بن حسن بن شاذان نام مىبرد و مىگويد : خطيب خوارزم از طريق اين دجّال صفت ، ابن شاذان احاديث فراوانى را كه يكسره باطل ، ركيك و رسواست ، در مناقب سرورمان على ، رضى اللّه عنه ، روايت مىكند . « 1 » چلبى هم كتاب مناقب را به نام خوارزمى ثبت كرده و گفته : مناقب على بن ابى طالب ، تأليف ابو المؤيد ، موفق بن احمد خوارزمى . از زمان مؤلف تاكنون ، كتاب مناقب او مورد استفاده بوده و گروهى از ناقلان حديث و حاملان علم و دانش از آن روايت كرده‌اند ، از جمله : 1 - حافظ ، مفتى حرمين ، كنجى شافعى ( م 658 ) ، در كتاب كفاية الطالب 120 ، 124 ، 148 ، 152 ، 182 و 191 ، ( چاپ نجف اشرف ) از مناقب خوارزمى روايت كرده و در چند مورد ، تصريح مىكند كه از كتاب مناقب خوارزمى نقل مىكنم . سرور ما شيعيان ، رضى الدين ، ابن طاوس ( م 664 ) در كتاب خود اليقين فى أنّ عليّا امير المؤمنين فراوان از كتاب مناقب خوارزمى نقل كرده است و در باب بيست و ششم گويد : خوارزمى صاحب مناقب ، از بزرگان علماى چهار مذهب است كه بسيارى او را

--> ( 1 ) . ميزان الاعتدال : 3 / 20 . ذهبى در اين سخن خود بر سيره و روش جمع فراوانى از هم‌مسلكان خود رفته است كه صالحان را بىموجبى به باد دشنام و ناسزا گرفته‌اند . از همين روست كه وى ابن شاذان را دجال صفت مىنامد و با آنكه وى مردى صالح ، دانشمندى متبحر و راويه‌اى نقاد است ، رواياتش را باطل ، رسوا و ركيك مىشمارد ، هرچند كه اين ابن شاذان تنها نيست كه اين روايات را نقل كرده ، بلكه پيش از او محدثان اهل سنت نيز در كتابهاى مسند خود آنها را ثبت كرده‌اند ، و روى هم رفته فرقهء شيعه و سنى در نقل آن اتفاق نظر دارند . آرى ، بطلان و ركاكت ، به تصور ذهبى از آنجا ناشى شده كه فضايل مولا و سرورمان على را متضمن است .