ولادت و وفات او به اتفاق مورخان ، شريف رضى به سال 359 در بغداد متولد گشت و در همانجا باليد و بزرگ شد « 1 » و سرانجام ، در بغداد ، به روز يكشنبه ، ششم محرم « 2 » سال 406 ديده از جهان فروبست ، چنان كه در رجال نجاشى ، تاريخ بغداد ، عمدة الطالب ، خلاصة الرجال و غير آن آمده است . در شذرات الذهب نوشته « در صبح روز پنجشنبه درگذشت » و گويا اشتباه از كاتب باشد ، زيرا مدرك گفته‌اش را كتاب ابن خلكان معرفى كرده ، و در تاريخ ابن خلكان مىنويسد : « صبح روز يكشنبه » ، نه پنجشنبه . وجدى در دائرة المعارف : 4 / 253 سال وفات را 404 نوشته كه گويا از شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد گرفته ، يا خطايى است كه از كاتب سر زده است چون مىبينيم همين فريد وجدى در دائرة المعارف : 9 / 487 تاريخ صحيح را يادآور شده و نوشته : « ششم محرم سال 406 » . يكى از معاصران شريف رضى ، ابو الحسن احمد بن على بتى ( م 405 ) پيش از مرگ ، قصيده‌اى در سوك و رثاى شريف سروده است كه در ديوان او : 1 / 138 ديده مىشود ، و گردآورندهء ديوانش مىگويد : چند ماه بعد از تاريخ اين سروده شريف رضى درگذشت ، رضوان خداى بر او باد . در مرگ شريف رضى ، وزير ابو غالب ، فخر الملك ، و ساير وزرا و اعيان و اشراف و قضات همگان با پاى برهنه ، به رسم عزا ، در خانهء او حضور يافتند و فخر الملك بر او نماز خواند ، و در خانه‌اش كه در محلهء كرخ رديف مسجد اهل انبار بود ، دفن شد . برادرش شريف مرتضى بر جنازهء برادر حاضر نشد و در مراسم نماز هم شركت ننمود ، چه از بىقرارى و جزع نتوانست به جنازهء برادر بنگرد . از اين‌رو ، به روضهء امام موسى بن جعفر عليه السّلام پناه برد و در پايان روز ، فخر الملك ، شخصا به روضهء امام مشرف شده ، شريف مرتضى را به خانه‌اش فرستاد .

--> ( 1 ) . جرجى زيدان در تاريخ آداب اللغة العربية : 2 / 257 نوشته : شريف رضى در سامرا مىزيسته ؛ و اين اولين اشتباه او نيست كه ناآشنايى او را به تاريخ شيعه و زندگى رجال آنان ثابت مىكند . ( 2 ) . ابن خلكان گويد : « و گويند : در ماه صفر » و ابن كثير نوشته « پنجم محرم » .