تفسير او را كه بر قرآن كريم نوشته ، در يك جلد مشاهده كردم ، زيبا و نمكين بود و اگر با تفسير ابو جعفر طبرى قياس شود ، برابر و يا ارزشمندتر است . شعر و احساسش ، والاتر از آن است كه در وصف گنجد . لقب « سرآمد شاعران قريش » هنوز ويژهء اوست ، با توجه به اينكه حارث بن هشام و عبلى و عمر بن ابى ربيعه پيشاپيش آن شاعران بوده‌اند و محمد بن صالح موسوى حسنى ، و على بن محمد حمانى « 1 » و ابن طباطبا اصفهانى « 2 » ، از پى آنان آمده‌اند . 2 - ثعالبى در يتيمة الدهر گويد : اينك شريف رضى نابغهء دوران و نجيب‌ترين بزرگان عراق است . علاوه بر تبار و الا و افتخاراتى چون خورشيد عالم‌آرا ، با فرهنگى نمايان و فضلى تابان ، زيب و آذين بسته و از هرچه خوب‌تر ، طرفى به كمال جسته . از اين گذشته ، او سرآمد شاعرانى است كه از خاندان ابو طالب برخاسته‌اند ، چه گذشتگان و چه معاصران ، با آنكه در صف آنان ، شعراى برجسته و ماهرى ، مانند حمانى و ابن طباطبا و ابن الناصر و ديگران جلوه‌گر بوده‌اند . حال اگر گويم : شريف رضى سرآمد شاعران قريش است ، گزافه نگفته‌ام و گواه آن ، ضمن مراجعه به اشعارش مشهود مىشود ، شعرى پرمغز و استوار ، خالى از عيب و عوار كه در عين روانى و سلاست محكم است و متقن ، با معانى نغز و بلند ، و چون ميوهء بوستان ، مهياى تناول و چيدن . پدرش ابو احمد رياست نقبايى را عهده‌دار بود كه چون داروغه ، امور داخلى خاندان ابو طالب را رتق‌وفتق مىكرد . او بر همهء طالبيان حكومت داشت ، به مظالم يعنى اختلافات مالى آنان رسيدگى مىنمود و كاروان حج را رهبرى مىكرد و تمامى اين مناصب و مشاغل ، در زمان حيات ابو احمد ، يعنى به سال 388 به فرزندش ، شريف رضى ، انتقال يافت . 3 - ابن جوزى مىنويسد : رضى در بغداد ، نقيب خاندان ابو طالب بود . بعد از دوران سى سالگى ، قرآن كريم را در مدتى اندك ، حفظ نمود . در فقه و فرايض اطلاعات كافى داشت . دانشمندى فرزانه ، شاعرى سخندان بود ، پارسايى معتقد و والاهمت بود . روزى

--> ( 1 ) . از شعراى غدير در قرن سوم است . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 3 / 57 - 69 . ( 2 ) . از شعراى غدير در قرن چهارم است . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 3 / 340 - 346 .