( 6 ) - آنجا كه خوار و بىمقدار شوى ، خيمه و خرگاه بيرون زن كه خوارى ، فرومايگى است . - اگر زيستن در خانمان مايهء شكست و نقصان است ، ترك گفتن آن با عزت و شرافت توأمان است ، نبينى كه چوب « صندل » در هندوستان با هيزم برابر است ؟ خوانندهء گرامى فراموش نكند كه شرح حال ابو الفرج على بن هندو ، در كتاب عيون الانباء ، فوات الوفيات و محبوب القلوب به يتيمة الدهر حواله شده ، در حالى كه يتيمه از شرح حال او خالى است ، ولى شرح حال پدرش حسين بن محمد در يتيمه ياد شده است . بلى ، ثعالبى شرح حال ابو الفرج على را ياد كرده و او را با عبارت زير ستوده است : در آداب و علوم دستى كامل و سهمى بسزا داشت و در فن بلاغت فايق و كاميار بود . يگانهء روزگار در شعر و احساس وزين ، نادرهء اهل فضل در صيد مضامين بكر و شيرين و پيشواى اهل ادب در نظم جواهر آبدار و لؤلؤ تابدار بود با پرداخت عبارات شيوا و دريافت هدفهاى و الا ، و اوست يادآور نقادان پرفن كه اينك شعر من است جادوى سخن . « 1 » من در كتاب يتيمه ، فقط شمه‌اى از اشعار نخبهء او را ياد كردم « 2 » ، چون به تمام سروده‌هاى او دست نيافته بودم ، اينك در تتمة اليتيمة فصلى از چكامه‌هاى نغز و ساخته‌هاى نمكين پرمغز او را درج مىكنم كه در صفحات تاريخ ادب چون معجزهء رخشان از تمام ادب‌پروران سبق برده است . ثعالبى ، بعد از اين ثنا و ستايش ، اوراقى چند از شعر آبدار ، و قسمتى از رسالهء هزليهء وساطت او را زيب و زيور كتابش ساخته است . 4 - ابو الشرف ، فرزند ابو الفرج على بن حسين بن محمد بن هندو كه صاحب دمية القصر 113 ضمن شرح حال پدرش از او ياد مىكند . غديريه‌اى كه در صدر اين فصل نگاشته آمد ، گاهى در مجموعه‌هاى ادبى به نام ابو الفرج ، سلامة بن يحيى موصلى ثبت شده « 3 » و اين صحيح نيست ، زيرا دانشورى كه كتاب مناقب ابن شهر آشوب و نيز كتاب معالم العلماء او را وارسى كرده باشد ، قطع دارد

--> ( 1 ) . تتمة اليتيمة 134 - 143 . ( 2 ) . يتيمة الدهر : 3 / 212 . ( 3 ) . ر ك : همان : 1 / 82 .