شاعر اهل بيت است كه در نزد متوكل از او سعايت بردند و همين قصيده‌اى را كه قافيهء نون دارد ، بر او خواندند ، دستور داد : زبانش قطع كنند و ديوان شعرش بسوزند ، و چنان كردند . نامبرده از اين زخم پس از چند روز رخت به دار بقا كشيد و اين در سال 245 هجرى بود ، ابيات زير از اين قصيدهء نونيه است : - اوست كه خداوند دلهاى مردم را با دوستى و ولايش آزمون كرد كه كفر آرند يا ايمان . - خداى صاحب‌شأن ، اراده فرمود كه در مقام و مرتبهء فضل بىنظير باشد . - آنها كه درصدد ابطال شما برآمدند ، دچار خشم و عصيان الهى گشتند . - ممكن نيست حق شما را زير پا گذارند ، جز اينكه آيات قرآن را زير پا نهند . - از اين‌رو ، خلافت را به اهل بيت واگذاريد كه بيگانه‌ايد و آنان پيوند رسول .