براى تأمين همين منظور ، پيشوايان دين كه درود خدا بر آنان باد ، پيوسته واقعهء غدير خم را در هرزمان و مكان بازگو و بدان استدلال و احتجاج مىفرمودند و با آن بر امامت و وصايت پدران خود اقامهء دليل مىكردند ، همانطور كه شخص امير المؤمنين عليه السّلام نيز در طول دوران زندگى گرامى و شريف خود پيوسته به اين امر احتجاج مىفرمود و شنوندگان اين حديث از صحابه را كه در حجة الوداع حضور داشتند ، در مجامع عمومى سوگند مىداد و از آنها بر اين امر گواهى مىطلبيد . اين اهتمامها همه براى اين بوده كه تاريخ روشن و خاطرهء مقدّس غدير پيوسته تازه و شاداب بماند و با گذشت زمان هيچگاه از ياد نرود . در همين راستا ، بزرگان دين پيروان و علاقمندان خود را پيوسته ترغيب مىفرمودند كه روز غدير خم را عيد بگيرند و مجامع تهنيت و تبريك تشكيل دهند و با ادامهء اين روش و اعادهء مستمرّ ساليانهء آن ، اين واقعهء بزرگ را هميشه زنده نگاه دارند . علاوه بر مجامع و محافل باشكوهى كه به مناسبت عيد غدير خم در ميان مسلمانان برگزار مىشود ، در آستان مقدّس و مرقد مبارك علوى نيز همه ساله به همين مناسبت

--> - هدايت رهبرى خواهد كرد . حافظ كنجى شافعى اين حديث را در الكفاية 67 با اين لفظ و به لفظى كه قبلا از ابو نعيم ذكر شد ، آورده است . در كنز العمال : 6 / 160 به نقل از طبرانى و در مستدرك حاكم چنين آمده است : اگر على را صاحب خلافت بشناسيد ، او را راهنمايى است دانا كه شما را در راه راست استوار مىدارد خطيب خوارزمى هم در مناقب 68 با ذكر سند از عبد اللّه بن مسعود روايت كرده است كه گفت : با رسول خدا در صحرا بودم كه آن حضرت آهى عميق كشيد . علت را جويا شدم ، فرمود : احساس مىكنم كه زندگىام پايان يافته است . عرض كردم : اى رسول خدا ، جانشين خود را تعيين فرما . فرمود : چه كسى را تعيين كنم ؟ عرضه داشتم : ابو بكر را . آن حضرت سكوت اختيار فرمود و نفسى كشيد . آنگاه اين سؤال و جواب بين من و آن حضرت تكرار شد و فرمود : چه كسى را به جانشينى تعيين نمايم ؟ عرض كردم : عمر را . باز آن حضرت ساكت گرديد و آهى از دل برآورد . ديگر بار همان سؤال و جواب بين من و او تكرار شد و فرمود : چه كسى را به رضايت برگزينم ؟ عرض كردم : على بن ابى طالب را . در اين موقع با ابزار تأثر شديد فرمود : اگر چنين كنم ، وظيفه خود را انجام خواهيد داد ؟ به خدا سوگند ، اگر تكليف خود را در پيروى از او انجام دهيد ، خدايتان به بهشت خواهد برد . اين مطلب را ابن كثير در البداية و النهاية : 7 / 360 از حاكم ابو عبد اللّه نيشابورى ، از ابو عبد اللّه محمد بن على الادمى ، از اسحاق صنعانى ، از عبد الرزاق ، از پدرش ، از ابن ميناء ، از عبد اللّه بن مسعود روايت كرده است .