6 - ابن عبد البرّ ( م 463 ) در الاستيعاب . 7 - شهرستانى ( م 548 ) در الملل و النحل . 8 - ابن عساكر ( م 571 ) در تاريخ الشام . 9 - ياقوت حموى ( م 626 ) در معجم الادباء : 18 / 84 . 10 - ابن اثير ( م 630 ) در أسد الغابة . 11 - ابن ابى الحديد ( م 656 ) در شرح نهج البلاغة . 12 - ابن خلكان ( م 681 ) در وفيات الأعيان . 13 - يافعى ( م 768 ) در مرآة الجنان . 14 - ابن الشيخ بلوى ( م 604 ) در الف باء . 15 - ابن كثير شامى ( م 774 ) در البداية و النهاية . 16 - ابن خلدون ( م 808 ) در مقدمة ابن خلدون . 17 - شمس الدين ذهبى ( م 748 ) در تذكرة الحفّاظ . 18 - نويرى ( م حدود 733 ) در نهاية الارب فى فنون الادب . 19 - ابن حجر عسقلانى ( م 852 ) در الاصابة و تهذيب التهذيب . 20 - ابن صباغ مالكى ( م 855 ) در الفصول المهمّة . 21 - مقريزى ( م 845 ) در الخطط . 22 - جلال الدين سيوطى ( م 911 ) در تعدادى از كتابهايش . 23 - قرمانى دمشقى ( م 1019 ) در اخبار الدول . 24 - نور الدين حلبى ( م 1044 ) در السيرة الحلبيّة . در فن حديث نيز اين موضوع را به همان روش كه در علم تاريخ بيان شد ، مىتوان از نظر گذراند ، زيرا محدّث در گسترهء پهناور علم حديث به هربخش كه نظر افكند ، روايات صحيح و مسندى خواهد يافت كه اين مزيّت را براى مولا على عليه السّلام مسلّم مىدارد ؛ با اين مراتب كه هرطبقه از راويان از طبقهء قبل از خود اين حديث را دريافت مىكند تا سرانجام به طبقهء صحابه مىرسد ؛ آنان كه خود در غدير حضور داشته و اين خبر را از منبع