داد كه او را به عنوان رعيّت بودن يا محب يا ناصر يا محبوب و يا منصور نصب كرده است ، همانند آن معنى كه بر افراد جامعه كه زير سيطره و امر آن پادشاهند ، اطلاق مىشود . افزون بر اينكه لفظ « نصب » در طرق متعدد حديث مقرون به لفظ ولايت ذكر شده و يا در دنبال آن تصريح گرديده كه نصب او براى مردم يا براى امّت صورت گرفته است . با اين خصوصيات ، خواهيد دانست كه مرتبهء ثابت شده براى او همان حاكميّت مطلق بر همهء امّت است و اين همان معناى امامت است كه ملازم با اولويت مورد نظر ما در معناى مولى است و اين معنى از عبارت ديگر ابن عباس نيز استفاده مىشود ، آنجا كه گويد : به پيغمبر امر شد كه على را به جانشينى خود برگزيند . « 1 » سخن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله به اين معنى كه مراد ماست ، تصريح دارد ، آنجا كه فرمود : خداى عزّ و جل امر كرده كه امام و پيشواى شما را منصوب نمايم ، آن‌كس را كه بعد از من وصىّ و جانشين من است و خداى عزّ و جل در كتاب خود طاعت او را واجب فرموده و اطاعت از او را همانند اطاعت از من قرار داده و شما را به ولايت او امر فرموده است . « 2 » پيامبر نيز در اين راستا فرمايد : همانا خداوند على را ولىّ و امام شما گردانيد و اطاعت او را بر هركس واجب ساخت . بنابراين ، حكم او نافذ و سخن او مطاع است . « 3 » قرينهء دوازدهم : سخنى است از ابن عباس بعد از ذكر حديث ، آنجا كه گفت : سوگند به خدا ، ولايت على بر اين قوم واجب آمد . « 4 » سخن ابن عباس معناى تازه‌اى را مىرساند كه از حديث استفاده شده است ، معنايى غير از آنچه قبل از آن مسلمانان مىشناختند و در نظر هريك از آنها ثابت بود و ابن عباس اين امر را با سوگند مورد تأكيد قرار داده است . اين معناى بزرگ و مهمى است كه از وجوب گردن نهادن بر ولايت على حكايت

--> ( 1 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 51 ، 217 . ( 2 ) . همان : 1 / 165 . ( 3 ) . همان : 1 / 215 . ( 4 ) . همان : 1 / 52 ، 217 .