نموده‌اند . « 1 » نسائى از محمّد بن يحيى بن عبد اللّه نيشابورى و احمد بن عثمان بن حكيم ، از عبيد اللّه بن موسى ، از هانى بن ايوب ، از طلحه ، از عميرة بن سعد روايت كرده كه نامبرده از على شنيده كه در رحبه مردم را سوگند مىداد كه هركس از رسول خدا شنيده كه فرمود : من كنت مولاه ، فعلىّ مولاه ، برخيزد و گواهى دهد . در نتيجه ، شش تن برخاستند و بدان شهادت دادند . « 2 » ابو الحسن ابن المغازلى در مناقب خود روايت كرده گويد : ابو القاسم فضل بن محمّد بن عبد اللّه اصفهانى چون در واسط بر ما درآمد تا در دههء آخر رمضان سال 434 به املاى كتابش پردازد ، به من خبر داد و گفت : حديث كرد مرا محمّد بن على بن عمر بن مهدى ، از سليمان بن احمد بن ايوب طبرانى ، از احمد بن ابراهيم بن كيسان ثقفى اصفهانى از اسماعيل بن عمر بجلى ، از مسعر بن كدام ، از طلحة بن مصرف ، از عميرة بن سعد كه گفت : على را بر منبر ديدم ، در حالى كه اصحاب رسول خدا را سوگند مىداد كه آنچه پيغمبر در روز غدير فرموده ، بدان گواهى دهند . در نتيجه دوازده تن از جمله ابو سعيد خدرى و ابو هريره و انس بن مالك « 3 » برخاستند و شهادت دادند كه از رسول خدا شنيدند كه فرمود : من كنت مولاه ، فعلىّ مولاه . اللهم وال من والاه ، و عاد من عاداه . ابن كثير حديث مزبور را از طريق اسماعيل بن عمر بجلى ، از مسعر ، از طلحه ، از عميره و از طريق عبيد اللّه بن موسى ، از هانى بن ايوب ، از طلحه ، از عميره و نيز از طريق طبرانى مذكور روايت كرده است . « 4 » سيوطى در جمع الجوامع از طريق طبرانى در كتاب المعجم الاوسط او به دو لفظش آن را روايت نموده كه در يكى از آن دو چنين آمده است : در نتيجه ، هجده تن برخاستند و شهادت دادند ، و در روايت دوم دوازده تن . « 5 » شيخ

--> ( 1 ) . حلية الاولياء : 5 / 26 . ( 2 ) . الخصايص 16 . ( 3 ) . انس نامبرده از كسانى است كه در اطراف منبر حضور داشته‌اند ، نه اينكه از جمله گواهان بوده باشد ، چنان كه در اين روايت به لفظ ابو نعيم در حلية الاولياء و همچنين در بقيهء احاديث مذكور افتاد ، او همان كسى است كه دچار نفرين امام عليه السّلام شد . بنابراين ، در متن اين حديث تحريف آشكارى است . ( 4 ) . البداية و النهاية : 5 / 211 و 7 / 347 . ( 5 ) . كنز العمّال : 6 / 403 .