است كه در نجات پدر و مادر پيامبر تأليف كرده و در پايان كتاب مزبور به بحث دربارهء نجات ابو طالب پرداخته و با اقامهء دليل بر اين امر و آوردن براهينى از كتاب و سنّت و اقوال علما نجات او را اثبات كرده است ، به طورى كه هركس در ادلّه و براهين نامبرده تأمّل و بررسى نمايد ، يقين به نجات ابو طالب براى او حاصل مىشود . وى با بيان معانى صحيح و ارائهء مطالب متقن ، در اثبات اين امر و ابطال نصوصى كه خلاف اين معنى را اقتضاء مىنمايد كوشيده و در اين زمينه راهى را پيموده است كه تاكنون احدى نتوانسته بر او سبقت گيرد . طريقه استدلال و برهان او به گونه‌اى است كه حتى منكران نجات ابو طالب را ملزم مىسازد كه دلايل او را بپذيرند . به هرحال ، او با برهان مخصوص خود ضمن ردّ دلايل مخالفان و رفع شبهات آنان ، بر نجات ابو طالب تأكيد مىورزد . البته ، نبايد از نظر دور داشت كه در بعضى از اين مباحث موضوعات دقيقى مطرح شده كه درك دقايق آن از هركسى ساخته نيست و فقط از عهدهء علماى بزرگ برمىآيد . همچنين بعضى از مباحث زايد بر اثبات مطلوب است كه بيشتر بر تقويت و تأييد موضوع دلالت دارد و من نيز براى روشن شدن مطلب مورد نظر خواستم مطالب مذكور را ملخص نمايم . لفظ نامبرده دربارهء غدير ضمن گفتارى پيرامون سند حديث غدير خواهد آمد . 318 - برهان الدّين ابراهيم بن مرعى بن عطيهء شبرخيتى مصرى مالكى ( م 1106 ) . از علماى نامى و فضلاى گرامى مصر است كه از شيخ اجهورى و شيخ يوسف فيشى علم فقه آموخته و در علوم حديث و نحو و جز آنها كتاب تأليف كرده است . كتاب الفتوحات الوهبيّة در شرح اربعين نووى كه در مصر به چاپ رسيده ، از اوست . وى عازم رفتن به رشيد بود كه در رود نيل غرق شد . نامبرده در كتاب الفتوحات الوهبيّة در حديث يازدهم نام امير المؤمنين عليه السّلام را كه مىبرد ، مىنگارد : او همان كسى است كه پيغمبر دربارهء او فرمود : من كنت مولاه فعلىّ مولاه ، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه . 319 - ضياء الدّين صالح بن مهدى بن علىّ بن عبد اللّه مقبلى « 1 » صنعانى مكّى كه در سال 1047 متولد شده و به سال 1108 در مكّه وفات يافته است .

--> ( 1 ) . مقبل قريه‌اى است از توابع كوكبان در كشور يمن .