پيشوايى صالح و پارسا و عالىقدر بود . « 1 » حديث غدير را در كتابهايش الرياض النضرة و ذخائر العقبى به طرق متعدد و با بررسى در اسناد روايت كرده كه بعضى از آنها در حديث مناشدهء رحبه و در حديث ركبان و در داستان تهنيت خواهد آمد و بعضى ديگر از طرق او در صفحات پيشين از نظر گذشت . « 2 » 255 - ابراهيم بن عبد اللّه وصّابى يمنى شافعى كه مؤلّف كتاب الاكتفاء فى فضل الاربعة الخلفاء . نامبرده حديث غدير را به طرق متعدد در الاكتفاء ذكر كرده كه بعضى از آنها در حديث مناشدهء رحبه و در احتجاج امير المؤمنين عليه السّلام در روز جمل و در نزول آيهء سأل سائل « 3 » پيرامون قضيهء غدير خواهد آمد و بعضى ديگر از طرق او قبلا از نظر گذشت . « 4 » 256 - سعيد الدين محمّد بن احمد فرغانى ( م حدود 700 ) كه قصيدهء تائيهء ابن فارض را شرح كرده است . ذهبى در العبر تاريخ وفات او را 699 ضبط كرده است . نامبرده اول كسى است كه قصيدهء تأئيهء ابن فارض را شرح كرده است . چنين حكايت كرده‌اند كه وى قصيدهء مزبور را ابتدا در حضور مولانا جلال الدين رومى خوانده ، بعد شرح فارسى و سپس شرح عربى بر آن نگاشته است و نام آن را منتهى المدارك گذارده كه كتاب بزرگى است . چلبى از او به نيكى ياد كرده است « 5 » ، و از كفوى نقل شده كه گفت : نامبرده جامع علوم شرعى و حقيقى ، زبان گوياى عصر خود ، برهان زمان خويش ، راهنماى دليل راه حق و سرّ خداوندى در بين خلق بوده است . شرح حال او نيز در عبقات موجود است . « 6 » سخنان او پيرامون مفاد حديث غدير خواهد آمد .

--> ( 1 ) . تذكرة الحفاظ : 4 / 264 . ( 2 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 18 ، 25 ، 28 ، 32 ، 48 ، 51 ، 56 . ( 3 ) . معارج 70 / 1 . ( 4 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 22 ، 23 ، 25 ، 41 ، 51 ، 53 ، 55 ، 58 ، 59 . ( 5 ) . كشف الظنون : 1 / 209 . ( 6 ) . ر ك : عبقات الانوار : 1 / 270 .