[ الحديث 882 القناعة ] في الكافي : ( كتاب الايمان و الكفر ) باب « القناعة » عن هشام بن سالم عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : كان أمير المؤمنين عليه السّلام يقول : ابن آدم إن كنت تريد من الدّنيا ما يكفيك فإنّ أيسر ما فيها يكفيك ، و إن كنت إنّما تريد ما لا يكفيك فانّ كلّ ما فيها لا يكفيك . [ الحديث 883 حبّ الدنيا و ذمّها ] في المجلّد الخامس عشر من البحار : ( كتاب الايمان و الكفر ) باب « حبّ الدنيا و ذمّها » ( ثواب الاعمال ) عن ابن أبي يعفور ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : من أصبح و أمسى و الاخرة أكبر همّه جعل اللّه له الغنى في قلبه و جمع له أمره و لم يخرج من الدنيا حتّى يستكمل رزقه ، و من أصبح و أمسى و الدّنيا أكبر همّه جعل اللّه الفقر بين عينيه و شتّت عليه أمره و لم ينل من الدنيا إلّا ما قسّم له .

--> ( 1 ) 882 - در كافى : ( كتاب ايمان و كفر ) باب « قناعت » از هشام بن سالم از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه حضرت امير المؤمنين ( ع ) ميفرمود : فرزند آدم ، اگر از دنيا باندازه‌اى خواسته باشى كه تو را كفايت مىكند پس همانا كمترين چيزى كه در دنيا است تو را كفايت مىكند ( يعنى به چيز كمى از مال دنيا ميتوان قناعت و رفع حاجت نمود ) و اگر بيشتر از اندازه و قدر احتياج خواسته باشى ( و بحدودى از تمكن خويش راضى و خورسند نگردى ) پس تمامى آنچه در دنيا است تو را كفايت و راضى و سير نميكند . و غنى النفوس هو الكفاف و إن أبت * فجميع ما في الارض لا يكفيها كاسهء چشم حريصان پر نشد * تا صدف قانع نشد پر در نشد ( 2 ) 883 - در جلد پانزدهم بحار : ( كتاب ايمان و كفر ) باب « دوست داشتن دنيا و مذمت آن » از كتاب ثواب الاعمال صدوق از ابن ابى يعفور از حضرت صادق ( ع ) روايت شده كه رسول خدا ( ص ) فرموده : كسى كه صبح و شام نمايد ( يعنى شب و روز را بپايان رساند ) در حالى كه امور راجعهء بآخرت بزرگترين و مهمترين مقاصد او باشد ( و ارادهء جازمى نسبت بطاعات و كارهاى خير و شايسته داشته باشد ) خداوند بىنيازى را در قلب او قرار ميدهد ( غناى طبع به او مرحمت مىكند ) و امور او را اصلاح ميفرمايد و از دنيا خارج نميگردد ( و نميميرد ) تا آنكه از تمام آنچه رزق و روزى او مىباشد استفادهء كامل نمايد ، و كسى كه صبح و شام نمايد در حالى كه كوشش و توجه او بيشتر براى امور دنيوى باشد ، خداوند فقر و تهىدستى را در پيش روى او قرار ميدهد ( يعنى هر وسيله و راهى كه براى رسيدن بمال در نظر ميگيرد و تا هر اندازه كه توانائى دارد كوشش مينمايد آخر الامر با شكست و نااميدى و محروميت روبرو مىشود ) و امور و كارهاى او را گسيخته و پراكنده ميگرداند و به چيزى از دنيا نميرسد مگر به آن مقدارى كه براى تقدير و قسمت شده .