[ الحديث 166 فقد العلماء ] في الكافي : ( كتاب فضل العلم ) باب « فقد العلماء » عن داود بن فرقد ، قال : قال أبو عبد اللّه عليه السّلام : إنّ أبي عليه السّلام كان يقول : إنّ اللّه عزّ و جلّ لا يقبض العلم بعد ما يهبطه ، و لكن يموت العالم فيذهب بما يعلم ، فتليهم الجفاة فيضلّون و يضلّون ، و لا خير في شيء ليس له أصل . [ الحديث 167 فرض العلم و وجوب طلبه ] و فيه أيضا : باب « فرض العلم و وجوب طلبه » عن أبان بن تغلب ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : لوددت أنّ أصحابنا ضربت رؤسهم بالسّياط حتّى يتفقّهوا . [ الحديث 168 مجالسة العلماء و صحبتهم ] و فيه أيضا : باب « مجالسة العلماء و صحبتهم » عن مسعر بن كدام ، قال : سمعت أبا جعفر عليه السّلام يقول : لمجلس أجلسه إلى من أثق به ، أوثق في نفسى من عمل سنة . [ الحديث 169 المباهاة بكثرة العقل لا بكثرة الصّلاة و الصّيام ] و فيه أيضا : ( كتاب العقل و الجهل ) عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلم : إذا رأيتم الرّجل كثير الصّلاة كثير الصّيام ، فلا تباهوا به حتّى

--> ( 1 ) 166 - در كتاب كافى : ( كتاب فضيلت دانش ) باب « فقد علماء » از داود بن فرقد روايت كرده كه گفت حضرت صادق عليه السّلام فرمود : همانا پدرم عليه السّلام ميفرمود : خداوند با عزت و جلال نميگيرد علم و دانش را پس از فرو فرستادن آن ، ليكن عالم و دانشمند از دنيا ميرود و ميبرد با خود آنچه را ميداند ، پس پى در مىآيند ايشان را ستم پيشگان و عالم نمايان ، پس هم خود گمراه باشند و هم ديگران را گمراه كنند ، و خيرى نيست در چيزى كه براى آن اساسى نيست ( چون علم ايشان كه اصلى ندارد ) . ( 2 ) 167 - و نيز در همان كتاب : باب « فرض علم و وجوب طلب آن » از ابان بن تغلب از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : همانا دوست دارم بر سر ياران خود تازيانه زنم تا احكام دين خود را ياد گيرند . ( 3 ) 168 - و نيز در همان كتاب : باب « مجالست علماء و مصاحبت با ايشان » از مسعر بن كدام روايت شده كه گفت از حضرت باقر عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود : هر آينه مجلسى كه بنشينم در آن با كسى كه وثوق و اطمينان ( بدين او ) دارم ، به ثواب آن بيشتر اطمينان دارم از اجر و ثواب يك سال عبادت . ( 4 ) 169 - و نيز در همان كتاب : ( در كتاب عقل و جهل ) از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : هر گاه ديديد كه مردى نماز و روزه او بسيار است ، پس به او مباهات نكنيد مگر پس از توجه بعقل او ( يعنى او را