له العلاء : ) يا أمير المؤمنين ! أشكوا إليك أخى عاصم بن زياد ؛ قال عليه السّلام : و ما له ؟ قال : لبس العباء و تخلّى من الدّنيا ، قال عليه السّلام : علىّ به ، فلمّا جاء قال عليه السّلام : يا عدىّ نفسه لقد استهام بك الخبيث ، أما رحمت أهلك و ولدك ؟ أترى اللّه أحلّ لك الطيّبات و هو يكره أن تأخذها ؟ أنت أهون على اللّه من ذلك ؛ قال : يا أمير المؤمنين ! هذا أنت في خشونة ملبسك ، و جشوبة مأكلك ، قال عليه السّلام : ويحك ، إنّي لست كأنت ، إنّ اللّه تعالى فرض على أئمّة الحقّ أن يقدّروا أنفسهم بضعفة الناس ، كيلا يتبيّغ بالفقير فقره . [ الحديث 147 العزلة عن شرار الخلق ] و فيه أيضا : باب « العزلة عن شرار الخلق » . ( النّهج ) قال أمير المؤمنين عليه السّلام : طوبى لمن لزم بيته ، و أكل قوته ، و اشتغل بطاعة ربّه ، و بكى على خطيئته ، فكان من نفسه في شغل ، و الناس منه في راحة .

--> روايت كرده هنگامى كه علاء به آن حضرت عرضكرد : اى امير المؤمنين شكايت ميكنم به تو از برادرم عاصم بن زياد ، حضرت فرمود : او چه كرده ، گفت : پوشش پشمين در بر كرده و از دنيا كناره گرفته ؛ حضرت فرمود : او را نزد من آر ، پس هنگامى كه او آمد ، حضرت فرمود : اى دشمن نفس خويش ، بتحقيق سرگردان و حيران كرد ترا شيطان ، آيا به عيال و فرزندان خود ترحم نكردى ؟ آيا چنين مىبينى كه خداوند نعمتهاى پاكيزه خود را جهت تو حلال فرموده ولى خوش ندارد تو از آنها برگيرى ؟ ( و بهره‌مند شوى ) تو پست‌ترى از اينكه نعمتهائى را كه خداوند بر تو حلال كرده بر خود حرام كنى ؛ عرضكرد : اى امير المؤمنين تو چرا چنين هستى كه لباست زبر و خشن است و خوراكت غذاهاى سختى است ( چون نان خشك بىخورش ) حضرت فرمود : واى بر تو من چون تو نيستم ، همانا خداى برتر از هر چيز واجب گردانيده بر امامان و پيشوايان حق و دين كه خود را اندازه‌گيرى كنند ( از جهت مأكول و مشروب ) به اندازه ناتوانان مردم ، تا غلبه و هيجان نكند بر فقير فقر و نيازش . حاجت بكلاه بر كى داشتنت نيست * درويش صفت باش و كلاه تترى دار ( 1 ) 147 - و نيز در همان كتاب : باب « كناره‌گيرى از مردمان شرور » ( از كتاب نهج البلاغه ) از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام روايت كرده كه فرمود : خوشا حال كسى كه در خانهء خود بنشيند و روزى خود خورد ، و بفرمانبرى خداوند خود مشغول باشد و بر گناه خود گريه كند ، خود او به خود مشغول است ولى مردم از او در راحتند