شيء فقد زعم أنّه محصور ، و من زعم أنّه على شيء فقد جعله محمولا . [ الحديث 104 في إنّ اللّه عزّ و جلّ ليس بينه و بين خلقه حجاب ] و فيه أيضا : في ذلك الباب ( التوحيد ) عن الحرث الأعور ، عن عليّ ابن أبيطالب عليهما السّلام أنّه دخل السوق فإذا هو برجل مولّيه ظهره ، يقول : لا و الّذي احتجب بالسبع ، فضرب عليّ عليه السّلام ظهره ثمّ قال عليه السّلام : من الّذي احتجب بالسبع ؟ قال : اللّه يا أمير المؤمنين ، قال عليه السّلام : أخطأت ثكلتك امّك ، إنّ اللّه عزّ و جلّ ليس بينه و بين خلقه حجاب ، لأنّه معهم أينما كانوا ، قال : ما كفّارة ما قلت يا أمير المؤمنين ؟ قال عليه السّلام : أن تعلم أنّ اللّه معك حيث كنت ، قال : اطعم المساكين ؟ قال عليه السّلام : لا ، إنّما حلفت به غير ربّك . [ الحديث 105 في علم الله تعالى ] و فيه أيضا : باب « العلم و كيفيّته » ( التوحيد ) عن عبد الأعلى ، عن العبد الصّالح موسى بن جعفر عليهما السّلام قال عليه السّلام : علم اللّه ، لا يوصف اللّه منه بأين ،

--> ( يعنى او را موجود بعد از معدوميت فرض نموده كه قديم نبوده است ) و كسى كه عقيده‌مند شود كه ذات مقدس حق در چيزى است ( مكان يا غير مكان ) پس بتحقيق او را محدود نموده است ، و كسى كه عقيده‌مند شود كه خداوند بر چيزى قرار گرفته است ، پس بتحقيق او را محمول ( و محتاج بنگاهدارى ) دانسته است ( و او را جسمى قرار داده است ) . ( 1 ) 104 - و نيز در همان كتاب و باب : ( از كتاب توحيد ) از حارث اعور از حضرت على بن ابى طالب عليه السّلام روايت شده كه حضرت وارد بازار شد و برخورد به مردى كه پشت او به طرف حضرت بود ( كسى را مخاطب قرار داده و با او ميگفت ) نه چنين است قسم به آن كس كه پشت هفت پردهء آسمان پنهان شده ، پس حضرت به پشت او زد و فرمود : كيست آن كس كه پشت هفت پرده پنهان شده ؟ عرضكرد خداوند است اى امير المؤمنين ، حضرت فرمود : خطا كردى ، مرگ براى تو بهتر از چنين اعتقاد پستى است ، همانا بين خداى با عزت و جلال و مخلوقش پرده‌اى نيست ، زيرا خداوند با مخلوقات خود هست هر كجا كه باشند ، عرضكرد : اى امير المؤمنين كفاره آنچه گفتم چيست ؟ حضرت فرمود : اينست كه بدانى خدا با تو است هر كجا كه باشى ، عرضكرد آيا به بينوايان غذا بدهم ؟ فرمود : نه ، زيرا به غير خداى خود سوگند خورده‌اى . ( 2 ) 105 - و نيز در همان جلد : باب « علم و كيفيت آن » ( از كتاب توحيد ) از عبد الاعلى از حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام روايت شده كه فرمود : دانائى خداوند از او جدائى مكانى ندارد ( چون علم او عين ذات اوست ) و وصف نميشود علم خداوند بچگونگى