نمايد ، و مقايسه كند ميانهء سيرت مخدوم خود و سيرت دشمنان او ، و اظهار كراهت از سيرت مخدوم خود نمايد ، و به كنار رفتن و تنقّل و تلوّن بر طبع او غالب باشد . از چنين كسى حذر بايد كرد و چنين كسان را در ميان لشكر خود راه نبايد داد كه چنين كسى از مادّه‌هاى فتنه‌هاست ، و نشيمن ضلال و گمراهى است . » غرض حكيم آن است كه بايد امرا و سپاه « 1 » چنان باشند كه علوّ مرتبهء خود را از آن راه دانند كه در راه مخدوم و ولىّ نعمت كوشش مىكنند ، و شرّ دشمنان از آن دفع مىكنند . اگر كسى خود را از آن حدّى كه در كوشش و دفع دارد بلندتر دارد ، ازو حذر بايد كرد ؛ و همچنين كسى كه شرم نداشته باشد از زياد كردن بديى كه ملابس آن باشد ، ازو حذر بايد كرد . ديگر ، كسى كه به حدّ استحقاق خود از اجر راضى نباشد و اضعاف آن توقّع كند ، ازو حذر بايد كرد ؛ و همچنين كسى كه شكايت بخس و نقصان كند به سبب اندك چيزى كه وصول آن به سوى آن متعذّر شده باشد و در اين ابواب مساهله ننمايد ، از او حذر بايد كرد . و بايد كه افراد سپاه معتقد مخدوم خود باشند ، و سيرت او محمود و مشكور ايشان باشد تا از روى محبّت و اعتقاد راسخ در راه او جانفشانى كنند ، و منكر سيرت و دين و آيين دشمنان باشند تا از رسوخ و قوّت عقيدت در استيصال نهال اقبال و آمال ايشان كوشش نمايند . پس ، اگر كسى باشد كه مقايسه ميانهء سيرت مخدوم و دشمنان او نمايد و اظهار كراهت از سيرت مخدوم نمايد ، ازو دورى بايد كرد ؛ و همچنين كسى كه متلوّن المزاج باشد و گاهى ميل به جانب دوستان و گاهى رغبت به سوى دشمنان كند و بر يك قانون نباشد [ 187 آ ] و بر يك طريقه نرود ، بلكه هر وقتى به مسلكى رود و طريقه‌اى را مستحسن داند ، از چنين كسانى حذر بايد كرد و ايشان را به لشكر راه نبايد داد كه سيرتهاى مذمومهء ايشان به ديگران سرايت كند ، و اقوال و افعال مذمومهء ايشان ديگران را گمراه كند ، و از منهج عدل و استقامت منحرف سازد .

--> ( 1 ) . مج : « افراد سپاه » .