و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله [ 113 آ ] فرموده كه ، « هركه مسرور سازد مؤمنى را ، مسرور ساخته مرا ؛ و هركه مسرور سازد مرا ، مسرور ساخته خداى عز و جلّ را . » و حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام فرموده كه ، « تبسّم در روى برادر مؤمنى حسنه است و صرف كردن ناخوشى از او حسنه است . و كسى عبادت نكرد خداى عز و جلّ را به چيزى بهتر از ادخال سرور در دل مؤمن . » و آن حضرت فرموده كه ، در « آنچه خداى عز و جلّ القا كرد به حضرت موسى عليه السّلام آن بود كه مرا بندگان هست كه مباح مىگردانم جهت ايشان بهشتم را ، و حاكم مىكنم ايشان را در بهشت . » موسى عليه السّلام گفت : « كيستند آن جماعت ؟ » فرمود : « هركه داخل سازد بر مؤمنى سرورى . » پس ، فرمود كه ، « مؤمنى در ملك جبّارى بود . از او آزار مىكشيد . از او گريخت به بلاد شرك . به منزل يكى از كفّار فرود آمد . او را مأوى داد و با او نيكويى كرد و ضيافت نمود . چون مرگ به او دررسيد ، خداى عز و جلّ وحى به او فرستاد كه ، قسم به عزّت من و جلال من كه اگر از براى تو در بهشت من مسكنى مىبود ، تو را در آنجا ساكن مىكردم ، و ليكن حرام است بهشت بر هركه بميرد در حالى كه به من مشرك باشد ، و ليكن اى آتش او را بترسان و آزار مرسان و رزق او طرفين روز مىرسد . » گفتم : « از بهشت ؟ » فرمود : « از آنجا كه خدا خواهد » . و حضرت صادق عليه السّلام فرموده كه ، هرگاه مبعوث مىسازد خداى عز و جلّ مؤمن را ، بيرون مىآيد با او مثالى و در پيش او مىرود . هرگاه مىبيند مؤمن هولى از هولهاى روز قيامت ، آن مثال به او مىگويد : « مترس و اندوهگين مباش ، و بشارت باد تو را به سرور و كرامت از جانب خداى . » تا وقتى كه مىايستد در پيش خداى عز و جلّ پس ، او را حساب آسان مىكند و امر مىكند كه او را به بهشت برند و آن مثال در پيش مىرود و مؤمن به آن مثال مىگويد : « يرحمك اللّه ! تو نيكو كسى كه بيرون آمدى با من . و لا يزال مرا بشارت مىدهى به سرور و كرامت از جانب خداى عز و جلّ تا آنكه ديدم آن را . تو كيستى ؟ » او مىگويد : « من آن سرورىام كه داخل ساخته در برادر مؤمن خود در دنيا خداى عز و جلّ مرا از آن آفريده است تا بشارت دهم تو را .