المحقق السبزواري

168

روضة الانوار عباسى ( در اخلاق و شيوه كشور دارى ) ( فارسى )

استحقاق [ 37 آ ] از جانب خراسان به جهت شنيدن اخبار آمدن روميان متوجّه عراق گرديد ، در اثناى راه به مشهد مقدّس حضرت امام الجنّ و الانس ابى الحسن على بن موسى الرّضا عليه السّلام رسيد و به شرف زيارت مرقد منوّر آن حضرت مشرّف شد . شبى در آن روضهء متبرّكه ، كه محلّ استجابت دعا و مكان قبول توبه و استغفار گناهان است ، جهت احيا داشتن و طلب حوايج و مرادات از حضرت حقّ - عزّ و علا - به‌وسيلهء روح پرفتوح آن حضرت خواستن به صباح رسانيد . اتّفاقا ، در آن شب جذبه‌اى از جذبات الهى ، بر دل آگاه و خاطر خيرخواه آن پادشاه عالم‌پناه رسيد . به سبب غلبه و زيادتى نور ايمان بر ظلمت غفلت و شهوت و عصيان و به‌واسطهء تسلّط سپاه فرشتگان بر لشكر شيطان ، با وجود عنفوان جوانى و كمال اشتداد ميل شهوات نفسانى ، خطاب يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً « 1 » - يعنى : « اى كسانى كه مومنيد ! توبه كنيد به جانب خدا توبهء نصوح را » - از ته دل جواب لبّيك گفته ، به جهت ندامت و پشيمانى بر ايّام ماضى از سر عجز و تضرّع و زارى و گريه و بيقرارى ، در آن روضهء شريفه روى به درگاه حضرت بارى آورده ، صيغهء توبه را ادا نمود و حضرت امام را عليه السّلام گواه ساخت . صدر جهان گويد : و از آن تاريخ تا حال ، كه قريب چهل سال است ، بر توبهء خود به مرتبه‌اى ثابت و راسخ مانده كه احدى را از جنس بشر طاقت آن نيست ؛ با وجود آنكه به سبب توبه و منع مردمان از ظلم و زيادتى و طغيان و گناه و خطا و عصيان و شرب شراب و قصد ناموس مسلمانان كه مجراست در طبيعت اجلاف ، چند نوبت ظالمان گمراه و عاصيان روسياه قصد ملك و سلطنت و جاه ، بلكه جان شيرين آن پادشاه نمودند . امّا ، آن عالم‌پناه توكّل بر معبود به حقّ و حافظ و ناصر مطلق كرده اصلا شايبهء تزلزل و اضطراب به خاطر دريا مقاطر راه نداده ، پيروى شرع مطهّر و متابعت ائمهء اثنى عشر از دست نگذاشت ؛ و به يمن و بركت ثبوت و رسوخ در توبه و متابعت ائمه ، جميع آنها كه اين خيالات فاسد به خاطر آورده بودند مقهور و مغلوب ، بلكه معدوم و نابود شدند . صدر جهان گفته كه ، توبهء آن پادشاه باعث توبهء چندين هزار عاصى گناهكار گرديد ، چه در آن زمان كه آن حضرت به شرف توبه مشرّف گشت ، احكام و فرامين به جميع ممالك محروسه شرف صدور يافت كه

--> ( 1 ) . تحريم : 8 .