مال يتيم از روى ظلم ، و گريختن از معركهء جهاد ، و تعرّب بعد از هجرت - و معنى اين مذكور شد . » و اين حديث دلالت بر آن مىكند كه گناهان كبيره هفت باشد . و همچنين چند حديث ديگر هست كه از آنجا مستفاد مىشود كه گناهان كبيره هفت باشد و معنى حديث آن نيست كه گناه كبيره زياده بر هفت نيست ، بلكه همچنانكه گناه مختلف است ، بعضى كبيره و بعضى صغيره ، مراتب كباير نيز مختلف است ؛ و بعضى كباير اعظمند و بزرگترند در ميان كباير ، و آن اين هفت كبيره‌اند كه بزرگترين كبايرند . و لهذا در بعضى احاديث ديگر حضرت صادق عليه السّلام فرموده‌اند : اكبر كباير ، شرك به خداست ، و بعد از آن مأيوس بودن از روح خداست ، و بعد از آن امن از مكر خداست ، و از آن جمله عقوق والدين است ، و كشتن نفس است - كه خدا حرام گردانيده ، الّا به حقّ - و قذف محصنه ، و خوردن مال يتيم ، و فرار از معركهء جهاد ، و خوردن سود ، و سحر ، و زنا ، و يمين غموس - و معنى آن گذشت - و غلول يعنى از غنيمتى كه از كفّار گرفته شود دزدى كردن ، و منع زكات مفروضه - يعنى ، از مستحقّ بازداشتن و ندادن - و گواهى دروغ و گواهى پنهان داشتن ، و شرب خمر ، و ترك نماز عمدا يا چيزى از آنچه خداى عز و جلّ فرض گردانيده ، و نقض عهد ، و قطيعه رحم - و معنى آن گذشت . » و حضرت امام رضا عليه السّلام جهت مأمون نوشته بود كه ، « كباير كشتن نفس است و زنا و دزدى و شرب خمر و عقوق والدين و فرار از معركه جهاد و مال يتيم به ظلم خوردن و خوردن مردار و خون و گوشت خوك و آنچه به غير نام خدا ذبح كرده باشند - بىاضطرار - و خوردن سود بعد از ظهور و سحت و ميسر - يعنى قمار - و كم كردن در كيل و وزن ، و قذف محصنات و لواط و گواهى دروغ و نااميدى از روح الهى و ايمن شدن از مكر الهى و نااميد شدن از رحمت الهى ، و مددكارى ظالمان و ميل به طرف ظالمان ، و يمين غموس ، و حقّ مردم بازداشتن و ندادن - با عدم تنگى - و دروغ و تكبّر و اسراف و تبذير و خيانت ، و استخفاف به حجّ - يعنى ، حجّ را سهل گيرد و با وجود وجوب به حجّ نرود - و محاربه كردن با دوستان خداى و مشغول بودن به ملاهى - مانند ساز و خوانندگى - و شايد قصص و حكايات دروغ نيز از اين نوع باشد و اصرار بر گناهان .