باب چهارم در توبه و بازگشت ، و تفضّلى كه خداى عز و جلّ بر امّت حضرت خاتم الانبياء صلّى اللّه عليه و إله نموده در قبول توبه ، مادام كه حيات باقى است . و آنكه توبه رفع گناهان مىكند ، هرچند بسيار باشند و آنكه اوّل درجهء سلوك راه حقّ توبه است و ذكر بعضى حكايات تايبان و در اين باب چند فصل است : فصل اوّل : در فضيلت توبه بدانكه ، توبه از گناه كبيره به اتّفاق علما واجب عينى فورى است . يعنى ، بر هر فرد از آحاد مسلمين هرگاه ارتكاب گناهى كبيره نمايد ، واجب است برفور بىتأخير كه از آن گناه توبه كند و به خداى عز و جلّ بازگشت نمايد . و احاديث در فضل توبه بسيار است . از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام روايت صحيحه منقول است كه ، « هرگاه توبه كند بنده توبهء نصوح ، دوست مىدارد او را خداى عز و جلّ پس ، مىپوشاند بر او آن گناه را در دنيا و آخرت . » راوى گويد : « گفتم : چگونه مىپوشاند بر او گناه را ؟ » فرمود : « فراموش دو فرشتهء كاتب مىسازد آنچه نوشته‌اند بر او از گناهان ، و وحى مىفرستد به جوارح و اعضاى آن شخص كه پنهان كنيد بر او گناهان او را ، و وحى مىفرستد به بقعه‌هاى زمين كه پنهان كنيد آن چيزى را كه بر شما مىكرد از گناهان . پس ، ملاقات مىكند با خداى عز و جلّ در وقتى كه ملاقات مىكند و هيچ‌چيز گواهى نمىدهد بر او به هيچ گناهى » . تمام شد حديث . و از اينجا معلوم مىشود كمال مهربانى خداى عز و جلّ نسبت به بندهء تايب ، چه آفت گناه همين عذاب آتش دوزخ نيست ، بلكه رسوايى روز قيامت در مجمع پيغمبران و امامان و