مىدارم ، فرمود : « خود را براى فقر آماده كن » ، گفت : من خدا را دوست مىدارم ، فرمود : « آمادهء بلا باش » « 1 » . از عمر نقل شده است كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله مصعب بن عمير را ديد كه از روبرو مىآمد و پوست گوسفندى را بر روى خود انداخته و وسط آن را به كمرش بسته بود . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « بنگريد به اين مردى كه خداوند دلش را نورانى كرده است ، من او را در ميان پدر و مادرش ديدم كه پاكيزه‌ترين خوردنيها و آشاميدنيها را به او مىخورانيدند ، و محبّت خدا و پيامبرش او را به چنين وضعى كه مىبينيد در آورده است » « 2 » در خبر مشهورى است كه ابراهيم عليه السّلام به فرشتهء مرگ هنگامى كه براى قبض روح او آمده بود گفت : هيچ دوستى را ديده‌اى كه دوستش را بميراند ؟ خداوند به او وحى فرمود : « هيچ دوستى را ديده‌اى كه ديدن دوستش را خوش نداشته باشد ؟ » ابراهيم عليه السّلام گفت : « اى فرشتهء مرگ هم اكنون جانم را بگير » « 3 » اين مقام تنها براى بنده‌اى ميسّر است كه خداوند را با تمام وجود خود دوست بدارد ، چه هنگامى كه دانست مرگ وسيلهء ديدار است دلش بدان مايل مىشود و محبوب ديگرى جز خدا نخواهد داشت كه ، به او توجّه كند . پيامبر خدا در دعايش عرض مىكند « بار خدايا ! دوستى خود و دوستى كسى كه تو را دوست مىدارد و دوستى چيزى كه مرا به دوستى تو نزديك گرداند ، روزىام فرما ، و دوستى خود را در نزد من محبوبتر از آب خنك قرار ده » « 4 » . اعرابيى به خدمت پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله رسيد و عرض كرد : اى پيامبر خدا ! قيامت كى خواهد بود ؟ فرمود : براى آن چه آماده كرده‌اى ؟ عرض كرد : من نماز و روزه زيادى براى آن آماده نكرده‌ام ، جز اين كه من خدا و پيامبرش را دوست مىدارم . پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به او فرمود : « انسان با كسى خواهد بود كه او را دوست مىدارد » . انس گفته است : من مسلمانان را نديدم كه پس از سلام به چيزى به اندازهء اين سخن شاد شوند « 5 » . يكى از صحابه گفته است : هر كس از دوستى ناب خداوند بچشد ، آن چشيدن او را از

--> ( 1 ) بزّار و رجال آن صحيح‌اند ، جز بكر بن سليم و اوثقه است و در آن آخر حديث نيامده است ، مجمع الزوائد ، ج 10 ، ص 274 . ( 2 ) الحلية ابو نعيم به سند حسن ، المغنى . ( 3 ) عراقى گفته است : مأخذى براى آن نيافتم . ( 4 ) ترمذى از حديث عبد اللّه بن يزيد خطمى به سند حسن ، الجامع الصّغير ، پيش از اين نيز ذكر شده است . ( 5 ) صحيح مسلم ، ج 8 ، ص 42 ، طبرانى ، بزّار ، مجمع الزّوائد ، ج 1 ، ص 280 .