مىكند » « 89 » ؛ زيرا از جمله صفات و نعمتهاى بارى تعالى اين است كه خوبى را ظاهر مىكند و زشتى را مىپوشاند و پرده‌درى نمىكند ، و اظهار گناه ناسپاسى به اين نعمت است . برخى از بزرگان گفته‌اند : گناه مكن و اگر از آن ناچارى ديگرى را به آن ترغيب مكن كه در اين صورت دو گناه مرتكب مىشوى ، خداوند متعال فرموده است : الْمُنافِقُونَ وَ الْمُنافِقاتُ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ « 90 » . برخى از پيشينيان گفته‌اند : انسان از برادر خود حرمتى بزرگتر از اين هتك نكرده است كه او را در ارتكاب گناهى يارى كند و آن را براى او آسان گرداند . مىگويم : در كافى به سند خود از مولاى ، امام رضا ( ع ) روايت شده كه پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : « پنهان كنندهء حسنه عملش معادل هفتاد حسنه است ، و افشاء كنندهء كار بد ناكام و محروم ، و پنهان كنندهء آن آمرزيده شده است . » « 91 » 6 - به جا آورندهء گناه عالمى باشد كه مردم به او اقتدا مىكنند ، ( 1 ) هر گاه آن را به گونه‌اى انجام دهد كه او را ببينند گناهش كبيره مىشود . مانند اين كه عالمى لباس ابريشم بپوشد ، طلا آلات به كاربرد ، از شاهان و حكّام مال شبهه‌ناك بگيرد ، بر آنها وارد شود و با آنها دوستى ورزد ، مخالفت با آنها را ترك و آنان را يارى كند ، و دربارهء عرض و ناموس مردم زبان بگشايد ، در مناظرهء به زبان تعدّى كند و هدفش تحقير ديگران باشد ، و از دانشها به چيزى مشغول شود كه مقصود از آن جز احراز جاه و مقام نيست مانند علم جدل و مناظره . اينها گناهانى است كه مردم در آنها از عالم پيروى مىكنند و چون او بميرد شرّ او سالهاى دراز در جهان باقى مىماند ، و خوشا به حال كسى كه چون بميرد گناهانش نيز با او بميرد . در اخبار آمده است : « هر كس سنّت بدى بر پا دارد گناه آن و گناه همهء كسانى كه آن را به كار مىبندند بر عهدهء اوست بى آن كه از گناه اينان چيزى كاسته شود . » « 92 » خداوند متعال فرموده است : وَ نَكْتُبُ ما قَدَّمُوا وَ آثارَهُمْ « 93 » ؛ آثار عبارت از چيزى است كه پس از پايان يافتن عمل و درگذشت عمل كننده به اعمال او ملحق مىشود .

--> ( 89 ) صحيح بخارى ، طبرانى ، الجامع الصغير ، الاوسط . ( 90 ) توبه / 67 : مردان منافق و زنان منافق همه از يك گروهند ، آنها به منكر امر و از معروف نهى مىكنند . ( 91 ) همان مأخذ ، ج 2 ، ص 429 ، شمارهء 2 . ( 92 ) صحيح مسلم ، از حديث جرير بن عبد اللّه ، و پيش از اين مكرّر ذكر شده است . ( 93 ) يس / 12 : و آنچه را از پيش فرستاده‌اند و تمام آثار آنها را مىنويسيم .