و نيز به مردى كه نزد آن حضرت بود فرمود : « در دنيا زاهد باش تا خدا تو را دوست بدارد ، و به آنچه در دست مردم است رغبت مكن تا مردم تو را دوست بدارند . » « 44 » و نيز فرمود : « هر كس مىخواهد خداوند علمى بىتعلّم ، و هدايتى بدون راهنما به او عطا كند بايد در دنيا زاهد باشد . » « 45 » و نيز فرموده است : « هر كس مشتاق بهشت است به كارهاى خير مىشتابد ، و آن كه از آتش بيم دارد از شهوتها روى مىگرداند و كسى كه انتظار مرگ را دارد لذّتها را ترك مىكند ، و آن كه در دنيا زهد مىورزد مصيبتها بر او آسان مىشود . » « 46 » ذكر همهء اخبارى كه در ستايش بىاعتنايى به دنيا و نكوهش دوستى آن وارد شده كار ممكنى نيست ، چه پيامبران براى آن برانگيخته شدند كه مردم را از دنيا منصرف و به آخرت متوجّه سازند ، و بيشتر سخنان آنها با مردم به همين مطلب بازگشت دارد ؛ و آنچه ما در اين باره نقل كرديم كافى است . مىگويم : بيشتر آنچه غزّالى نقل كرده از طريق خاصّه ( شيعه ) نيز وارد شده و آنچه از اين طريق نقل شده نيز بىشمار است و ؟ ما اندكى از آنها را در كتاب نكوهش دنيا از بخش مهلكات ذكر كرده‌ايم و در اين جا به سه روايت بسنده مىكنيم : در كافى از ابى عبيده حذّاء روايت شده كه گفته است : شنيدم ابى جعفر ( ع ) مىگفت : « پيامبر خدا ( ص ) گفته كه خداوند فرموده است : خوشبخت‌ترين دوستان من كسى است كه سبكبار بوده و از نماز بهره‌ور باشد ؛ در خلوت عبادت پروردگارش را نيكو به جا آورد و در ميان مردم گمنام باشد ؛ روزيش به اندازهء كفاف بوده و با آن بسازد ؛ وقتى مرگش فرا رسد ، ميراثش كم و گريه كنندگانش اندك باشند . » « 47 » از علىّ بن الحسين روايت شده كه فرموده است : « پيامبر خدا ( ص ) از كنار مردى كه شتر مىچرانيد گذشت و كسى را به طلب آب نزد او فرستاد . وى پاسخ داد : آنچه در پستانهاى آنهاست نوشيدنى صبحگاه قبيله است و آنچه در ظروف ماست نوشيدنى

--> ( 44 ) ابن ماجه به شمارهء 4102 و پيش از اين ذكر شده است . ( 45 ) عراقى گفته است : براى اين حديث ، مأخذى نيافتم . ( 46 ) كافى كلينى ، 2 / 132 از حديث علىّ بن الحسين ( ع ) ؛ الضّعفاء ابن حبّان از حديث علىّ بن ابى طالب ( ع ) ؛ نهج البلاغه ابواب الحكم شمارهء 30 از حديث آن حضرت . ( 47 ) همان مأخذ ، 2 / 140 ، شمارهء 1 .