روايت شده است هنگامى كه زكريّا از كافران بنى اسرائيل گريخت ، در ميان درخت پنهان شد . زمانى كه آنها اين را دانستند ارّه آوردند و شروع به بريدن درخت كردند . چون ارّه به سر زكريّا رسيد ناله‌اى برآورد . حقّ تعالى به او وحى فرمود كه اگر بار ديگر بنالى نام تو را از ديوان پيامبرى محو مىكنم . پس از آن زكريّا بر صبر دندان فشرد تا او را دو پاره كردند . لقمان به فرزندش گفت : اى پسر من ! زر به آتش و بندهء شايسته به بلا آزموده مىشوند . هرگاه خداوند قومى را دوست بدارد آنها را مبتلا مىكند . هر كس راضى باشد رضاى خدا را يافته و آن كه خشمگين شود به خشم خدا گرفتار شده است . احنف بن قيس گفته است : روزى از درد دندان مىناليدم ، به عمويم گفتم : دوش از درد دندان نخفته‌ام و اين سخن را سه بار تكرار كردم . عمويم گفت : از درد دندان خود در يك شب زياد مىنالى ، من سى سال است كه چشمم را از دست داده‌ام و كسى بر آن آگاه نشده است . خداوند به عزيز وحى فرمود : هرگاه بلايى بر تو فرود آيد نزد مردم از من شكايت مكن و شكايتت را نزد خود من آور چنان كه من به هنگامى كه بديها و رسواييهايت را به بالا مىآورند از تو نزد فرشتگان شكايت نمىكنم . « 29 » برترى نعمت بر بلا ( 1 ) شايد بگويى : اين اخبار دلالت بر آن دارد كه در دنيا بلا بهتر از نعمت است . در اين صورت آيا بايد از خداوند بلا بخواهيم ؟ مىگويم : براى اين امر دليلى نيست ، چه از پيامبر خدا ( ص ) روايت شده كه در دعاى خود از بلاهاى دنيا و آخرت به خداوند پناه مىبرد ، « 30 » و او و ديگر پيامبران ( ع ) مىگفتند : رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً « 31 » و از شماتت دشمنان و غير آن استفاده مىكردند . « 32 »

--> ( 29 ) دعوات راوندى ، مستدرك نورى ، 1 / 81 . ( 30 ) ابن حبّان ، حاكم و احمد از حديث بسر بن ارطاة : « خداوندا عواقب ما را در همهء كارها نيكو فرما و از رسوايى دنيا و عذاب آخرت ما را پناه ده » ، الجامع الصغير . ( 31 ) صحيح مسلم و بخارى از حديث انس به اين كه بيشترين دعاى پيامبر ( ص ) اين بود كه : « اللّهم آتنا في الدّنيا . . . » و ابى داوود و نسايى از حديث عبد اللّه بن سائب كه گفته است : شنيدم پيامبر خدا ( ص ) در ميان دو ركن مىفرمود : « ربّنا آتنا . . . » . ( 32 ) سنن نسايى ، 8 / 268 به سندهاى مختلف .