مىگويم : كتاب را با سخن امام صادق ( ع ) به پايان مىبريم . بنا بر آنچه در كتاب مصباح الشّريعه « 102 » از آن حضرت روايت كرده فرمود : « شخص فريفته در دنيا بيچاره و در آخرت مغبون است ، چرا كه برترين را به پست‌ترين ( آخرت را به دنيا ) فروخته است و به خود عجب مكن بسا كه به عمر دراز و فرزندان و يارانت فريفته شوى كه شايد به وسيلهء آنها نجات يا بى ؛ و بسا كه به زيبايى و آرزو و رسيدن به آرزو خواهشهاى نفسانيت فريفته شوى و پندارى كه صادق و بر حقّى ؛ و بسا كه بر پشيمانىات از اين كه در عبادت كوتاهى كرده‌اى فريفته شوى و شايد خدا از دلت آگاه باشد كه خلاف آن است ( پشيمان نيستى ) ؛ و بسا كه خود را به عبادت وادار كنى در حالى كه خدا اخلاص مىخواهد ؛ و بسا كه به علم و تبار خود ببالى در حالى كه از آنچه خدا در نهان مىداند بىخبر باشى ؛ و بسا كه خيال كنى خدا را مىخوانى در حالى كه ديگرى را مىخوانى ؛ و بسا كه پندارى مردم را نصيحت مىكنى در حالى كه براى خودت و اين كه به تو متمايل شوند قصد آنها كرده‌اى ؛ و بسا كه خود را نكوهش كنى در حالى كه در حقيقت خود را مىستايى ؛ و بايد بدانى كه از تاريكيهاى غرور و آرزو بيرون نخواهى شد ، جز با رجوع راستين به خدا و اطمينان به او و شناختن غيبهاى احوال خود از جايى كه با عقل و علم موافقت ندارد و دين و شريعت و سنّتهايى كه به آن تأسّى مىشود و پيشوايان دين آنها را تحمّل نمىكنند ، اگر چه به حالى كه دارى راضى باشى ، پس هيچ كس از علم تو مانند خودت بدبخت نشده و عمر هيچ كس مانند عمر خودت تباه نگرديده پس در روز قيامت جز حسرت بهره‌اى ندارد . » اين است آخرين سخن در كتاب نكوهش غرور و با پايان يافتن آن بخش مهلكات محجّة البيضاء فى تهذيب الاحياء به پايان رسيد . به خواست خداوند متعال پس از آن در بخش منجيات كتاب توبه خواهد آمد ، و در آغاز و انجام و ظاهر و باطن ستايش از آن خداست .

--> ( 102 ) باب سى و ششم