جلب ستايش و حرص بر ماندن نام خودشان است نه باقى ماندن خير . دليل دوم ، اين است كه اينان در صرف مال در ساختمانها به خودشان گمان اخلاص و خير مىبرند ، در حالى كه اگر يكى از آنها را موظّف سازند كه يك دينار انفاق كند و نامش بر محلّى كه انفاق كرده نوشته نشود بر او گران آمده و به خود اجازهء انفاق نمىدهد ، چه اسمش نوشته شود يا نشود خدا از آن آگاه است پس اگر در انفاق ، مردم را در نظر نداشته است نيازى به نوشتن نام وى نبوده است . گروه ديگرى گاه اموالى را از راه حلال به دست مىآورند و در ساختن مساجد انفاق مىكنند . اين گروه نيز از دو جهت مغرورند : يكى از جهت رياكارى و ثناخوانى است ، زيرا گاه در همسايگى وى يا در شهرش فقيرى است و مصرف كردن مال در احتياجات او مهمتر و برتر از خرج كردن در مساجد و آراستن آنهاست و دليل اين كه خرج كردن در مسجد بر او آسان است اين است كه در ميان مردم آشكار مىشود . جهت دوم اين است كه مال را در آراستن مسجد به نقشه‌هايى صرف مىكند كه ممنوع است « 89 » و موجب بازداشتن دل نمازگزاران مىشود و چشمانشان را خيره مىسازد در حالى كه مقصود از نماز خشوع و حضور قلب است و آن نقّاشيها دلهاى نمازگزاران را فاسد مىكند و ثوابشان را از بين مىبرد و تمام گناهانش به كسى برمىگردد كه مسجد را نقّاشى كرده است در حالى كه به آن كار فريفته است و معتقد است كه عملش جزء خيرات است و آن را وسيله‌اى براى نزديكى به خداى متعال مىداند با اين كه به خاطر اين كار در معرض خشم خدا قرار گرفته و مىپندارد كه اطاعت و امتثال امر خدا كرده است ، در حالى كه دل بندگان خدا را با آراسته كردن ظاهر مسجد پريشان ساخته است ، بسا كه آن منظره‌ها آنها را به آراستگيهاى دنيا تشويق كند و نظير آن را در منزلهاى خود بخواهند و تمام گناه آن بر گردن كسى است كه مسجد را آراسته و زينت كرده است زيرا مسجد براى

--> ( 89 ) راوندى در لب اللّباب روايت كرده چنان كه در مستدرك الوسائل ، ج 1 ، ص 228 ، از پيامبر ( ص ) نقل كرده كه فرمود : « لا تزخرفوا مساجدكم كما زخرفت اليهود و النصاراى بيعهم » .