كه هدف هشدار بر نمونه‌هايى است كه از جنس تمايلات و حرص به دنيا شناخته شود و غرض ما بيان تمام موارد نيست چون به طول مىانجامد . صنف دوم : صاحبان عبادت و عمل ، ( 1 ) و فرقه‌هاى بسيار از آنان دچار غرور مىشوند بعضى از آنها به نماز و برخى به تلاوت قرآن و گروهى به حجّ و جمعى به روزه و بعضى به جهاد و برخى به زهد مغرور مىشوند و همچنين هر كس به راهى از راههاى عمل مشغول است بدور از غرور و فريفتگى نيست ، جز زيركان كه اندكند . بعضى از صاحبان عبادت نسبت به واجبات اهمال كرده و به مستحبّات و اعمال اضافى پرداخته‌اند و بسا كه در اعمال اضافى ژرفنگر شده تا آنجا كه به تجاوز و اسراف كشانده شده‌اند ؛ مانند كسى كه در وضو وسوسه بر او غالب آمده و در آن مبالغه ورزيده و به آبى كه در فتواى شرع حكم به پاكى آن شده راضى نمىشود و احتمالات بعيد را در نجس بودن آب نزديك مىانگارد و هرگاه كار به خوردن غذاى حلال برمىگردد احتمالات نزديك را دور مىپندارد و بسا كه حرام خالص را بخورد . اگر اين احتياطى را كه در مورد آب دارد در مورد غذا مىداشت به سيرهء صحابه نزديكتر بود . از اين گروه كسانى هستند كه در ريختن آب به اسراف كه از آن نهى شده كشانده « 83 » مىشوند ، و گاه كار ( آب ريختن در وضو ) آن اندازه طول مىكشد كه نماز ضايع شده وقتش مىگذرد و اگر وقتش هم نگذرد چنين شخصى دچار فريفتگى شده چون فضيلت نماز اوّل وقت را از دست داده است ؛ و اگر فضيلت اوّل وقت را هم از دست ندهد به خاطر اسراف در آب فريفته است ؛ و اگر در مصرف آب نيز اسراف نباشد باز هم فريفته است ، چون عمر خود را كه عزيزترين چيزهاست در موردى هدر داده كه در ترك آن مجاز بوده است ، جز اينكه شيطان از راههاى مختلف آدمى را از راه خدا باز مىدارد و نمىتواند بندگان را از خدا باز دارد ، مگر در مواردى كه آنان را به توهّم اندازد كه آن را عبادت پندارد . پس

--> ( 83 ) به سنن ابن ماجه ، شمارهء 421 ، رجوع كنيد .