از دست دادن آن دشوارتر و تلخ‌تر است ، و مرگ يعنى از دست دادن آنچه در دنياست . از پيامبر ( ص ) روايت شده كه به ضحاك بن سفيان كلابى گفت : « آيا برايت غذا نمىآورند در حالى كه نمك و ادويه‌جات در آن ريخته‌اند ، آنگاه بر روى آن آب و شير مىنوشى ؟ گفت : آرى ، فرمود : پس سرانجام چه مىشود ؟ عرض كرد : همان مىشود كه مىدانى ، اى رسول خدا ، حضرت فرمود : دنيا به سرانجام طعام انسان تشبيه شده است . » « 21 » پيامبر ( ص ) فرمود : « خداى متعال دنيا را براى خوراك انسان مثلى زده و خوراك انسان را براى دنيا مثل زده است . پس ببين از انسان چه چيز بيرون مىآيد و ادويه‌جات و نمك غذاى او به چه صورتى درمىآيد . » « 22 » گفته شده : شما انسانها را ديده‌ايد كه غذاهاى خود را خوشبو مىكنند ، سپس آن را در جايى مىافكنند كه ديده‌ايد و خداى متعال مىفرمايد : فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى طَعامِهِ . « 23 » به يكى از بزرگان گفته شد : هرگاه يكى از ما قضاى حاجت كند و برخيزد مىتواند به مدفوع خود نگاه كند ؟ گفت : آرى همانا فرشته به او مىگويد : اين است مالى كه بخل مىورزيدى . ببين به چه صورتى درآمده است . مثال ديگرى در نسبتى كه دنيا به آخرت دارد : پيامبر خدا ( ص ) فرمود : « نسبت دنيا به آخرت مانند آن است كه يكى از شما انگشت خود را در دريا قرار دهد ؛ پس بنگرد چه مقدار آب به او برمىگردد » « 24 » من

--> ( 21 ) اين حديث را احمد در ( مسند ) ، ج 3 ، ص 452 ، از حديث ضحاك به همين صورت روايت كرده است . ( 22 ) اين حديث را ابن حبان روايت كرده و طبرانى در الكبير از حديث ابّى ( بن كعب ) به سندى حسن روايت كرده چنان كه در الجامع الصغير با كمى اختلاف لفظى آمده است . ( 23 ) عبس / 25 : انسان بايد به غذاى خويش بنگرد . ( 24 ) اين حديث را مسلم در ( صحيح ) و احمد در ( مسند ) ، ج 4 ، ص 229 از حديث مستورد بن شداد روايت كرده است .